Πληροφορίες

Η Φωτό Μου
athens, Greece
Ευχαριστώ πολύ για την παρουσία σας εδώ!!!! Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι,και εγώ θέλω σας αναπαύσει. Και εν τω ονόματι αυτού θέλουσιν ελπίσει τα έθνη. Διά τούτο σας λέγω, Πάσα αμαρτία και βλασφημία θέλει συγχωρηθή εις τους ανθρώπους, η κατά του Πνεύματος όμως βλασφημία δεν θέλει συγχωρηθή εις τους ανθρώπους· και όστις είπη λόγον κατά του Υιού του ανθρώπου, θέλει συγχωρηθή εις αυτόν· όστις όμως είπη κατά του Πνεύματος του Αγίου, δεν θέλει συγχωρηθή εις αυτόν ούτε εν τούτω τω αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι. Η κάμετε το δένδρον καλόν, και τον καρπόν αυτού καλόν, ή κάμετε το δένδρον σαπρόν, και τον καρπόν αυτού σαπρόν· διότι εκ του καρπού γνωρίζεται το δένδρον. Ιούδ. 1:3 Αγαπητοί, επειδή καταβάλλω πάσαν σπουδήν να σας γράψω περί της κοινής σωτηρίας, έλαβον ανάγκην να σας γράψω, προτρέπων εις το να αγωνίζησθε δια την πίστιν, ήτις άπαξ παρεδόθη εις τους αγίους.

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Τι γιορτάζουμε στις Αποκριές; Είναι τόσο αθώα;

«Εάν σε ρωτήσει κάποιος , τι είναι ή τι γιορτάζουμε με καρναβάλι και τις Απόκριες τι θα πεις; Ότι γιορτάζουμε τον Ζορό, καουμπόι ή σούπερμαν; Το ξεκίνημα της νηστείας;
Παίρνω και εγώ το θάρρος και σε ρωτώ , εσύ ξέρεις γιατί το γιορτάζεις; Γιορτάζεις επειδή το γιορτάζουν και οι άλλοι;
Θα προσπαθήσω να σου δώσω να καταλάβεις τι είναι αυτό το οποίο θα έπρεπε εδώ και καιρό να είχαμε αποφύγει.»

ΟΙ ΑΠΟΚΡΙΕΣ

Η λέξη…?

-Απόκρεω είναι το επίσημο και βυζαντινό όνομα της Αποκριάς. Η λέξη αυτή προέρχεται από το στερητικό «από» και «κρέας». Σημαίνει δηλαδή γενικά την «αποχή από το κρέας», το χρονικό διάστημα των τριών εβδομάδων πριν από την Kαθαρά Δευτέρα και τις σχετικές εορταστικές εκδηλώσεις, έως την Κυριακή της δεύτερης εβδομάδας της περιόδου. Στην Ρώμη χρησιμοποιούσαν την λατινική λέξη "CARNEVALE" που σημαίνει "ΑΝΤΙΟ ΚΡΕΑΣ". Εξ ου και το δικό μας "ΑΠΟΚΡΕΩ" με το οποίο ονόμαζαν οι Βυζαντινοί.
-Ο λόγος γι' αυτή τη διαδικασία και την παρεμβολή των γαλακτοκομικών προϊόντων στην μεσάζουσα εβδομάδα, έγινε με σκοπό να υπάρξει ένας βαθμιαίος καθαρισμός κι εξάσκηση του στομάχου για την αλλαγή της δίαιτας που σηματοδοτεί την απαρχή της Σαρακοστής για την νηστεία.

…‘δεν είναι όμως τα πράγματα τόσο αθώα’ …


Το πώς προήλθε… ?

Αρχαία χρόνια

- Στα αρχαία χρόνια γιόρταζαν την έναρξη του νέου έτους ή προσπαθούσαν να επιτύχουν ώστε ο νέος χρόνος να είναι ευνοϊκός και την άνοιξη γιόρταζαν την αναγέννηση της φύσης. Βασικό στοιχείο ήναν οι έξαλλες εκδηλώσεις των ανθρώπων οι προκλητικές μεταμφιέσεις, τα γλέντια, οι παρελάσεις, τα αστεία, τα πειράγματα, οι βωμολοχίες, τα αισχρά υπονοούμενα, τα κομφετί, οι χοροί κι οι διασκεδάσεις, όλο αυτό το γενικό «ξεφάντωμα»

- Παρόμοιες γιορτές γίνονταν από τους Βαβυλώνιους, τους Αιγυπτίους προς τιμή της Ίσιδος, από τους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους, οι οποίοι γιόρταζαν τα Διονύσια, τα Βακανάλια, τα Σατουρνάλια, τις Καλένδες του Ιανουαρίου, τα Λουπερκάλια του Φεβρουαρίου. Στις περιόδους αυτών των γιορτών οι άνθρωποι άφηναν τελείως ελεύθερους τους εαυτούς τους, τριγυρνώντας μασκαρεμένοι στους δρόμους και πράττοντας κάθε ασχημοσύνη ελεύθερα.

- Όταν περνούσε αυτή η περίοδος άρχιζε μια 40ήμερη νηστεία, κατά την οποία έτρωγαν μόνο ορισμένα φαγητά για να εξευμενίσουν τους θεούς τους. Μ' αυτό τον τρόπο έκαναν αποτοξίνωση σωματικά, ενώ συγχρόνως προσπαθούσαν να εξευμενίσουν τους θεούς, ταλαιπωρώντας το σώμα τους. Τέτοιες 40ήμερες νηστείες γίνονται ακόμα από πολλούς λαούς, τους Πέρσες, τους Ινδούς, τους Μωαμεθανούς κ.λ.π. Όλες αυτές οι γιορτές περιλάμβαναν κυρίως μεταμφιέσεις, χορούς, τραγούδια, γλέντια και κάθε λογής αισχρότητες και όργια που ήταν τόσο βαθιά ριζωμένα στα ήθη και τα έθιμα των διαφόρων λαών, ώστε η Εκκλησία αναγκάστηκε να τα υιοθετήσει και να τα «μετατρέψει» σε χριστιανικές γιορτές.

-------------------------

Μια άλλη περίπτωση …

-Οι αρχαίοι Έλληνες γιόρταζαν τα Ανθεστήρια. Η γιορτή αυτή είχε διπλό περιεχόμενο: από τη μια ήταν γιορτή των λουλουδιών, του κρασιού, της χαράς και του γλεντιού κι απ' την άλλη ήταν γιορτή των νεκρών και των ψυχών.
Οι αρχαίοι πίστευαν ότι τη δεύτερη μέρα των Ανθεστηρίων κατά τις λεγόμενες Χόας (γύρω στην 1η Μαρτίου) άνοιγαν οι πύλες του 'Αδη κι οι νεκροί ανέβαιναν στον Απάνω Κόσμο, για να αποπεμφθούν την τρίτη ημέρα, κατά τους Χύτρους, όπως ονομαζόταν η τρίτη ημέρα. Σ' αυτή την - υποτιθέμενη - διήμερη παραμονή τους μεταξύ των ζωντανών, οι τελευταίοι έκαναν στους νεκρούς πολλές τιμές και τους τάιζαν με πανσπερμία, μ' ένα παρασκεύασμα όπως τα κόλλυβα, αποτελούμενο από σπόρους δημητριακών και όσπρια. Το φαγητό αυτό το μαγείρευαν οι γυναίκες στις χύτρες και δεν επιτρεπόταν να φάει κανείς άλλος.
Πολλοί, λοιπόν, θέλοντας να παραστήσουν τις ψυχές που κυκλοφορούσαν ανάμεσα τους μεταμφιέζονταν και συμπεριφέρονταν με έξαλλο τρόπο, με παράξενους χορούς και πηδήματα. Αυτή πιθανότατα είναι η απαρχή του εθίμου των αποκριάτικων μεταμφιέσεων.
-Αργότερα, με τις δοξασίες αυτές συνδέθηκε κι ο Διόνυσος, πράγμα πολύ φυσικό, αφού ήταν ο θεός της άνοιξης που είχε αναλάβει και το ρόλο του ψυχοπομπού: συνόδευε δηλαδή τους νεκρούς, όταν εκείνοι τη δεύτερη μέρα των Ανθεστηρίων εγκατέλειπαν τον 'Αδη και ανέβαιναν στον κόσμο των ζωντανών.


Ο λόγος του θεού μας λέει:
«Καί καθώς είναι αποφασισμένον εις τούς ανθρώπους άπαξ νά αποθάνωσι, μετά δέ τούτο είναι κρίσις» (Εβραίους θ, 27)
«Το δε Πνεύμα ρητώς λέγει ότι εν υστέροις καιροίς θέλουσιν αποστατήσει τινές από της πίστεως, προσέχοντες εις πνεύματα πλάνης και εις διδασκαλίας δαιμονίων, διά της υποκρίσεως ψευδολόγων, εχόντων την εαυτών συνείδησιν κεκαυτηριασμένην,» (Α΄ ΤΙΜΟΘΕΟΝ 4:1-2)

Στις μέρες μας…
-Έτσι στις μέρες μας πριν αρχίσει η νηστεία καθένας αφηνόταν στο έλεος των δαιμονίων και έπραττε ακατονόμαστες πράξεις για να ξεφαντώσει, επειδή μετά έπρεπε να είναι «άγιος» για 40 ημέρες.
Αυτή η ειδωλολατρική συνήθεια μπήκε μέσα στην εκκλησία από τον επίσκοπο Ρώμης Τελεσφόρο, ο οποίος θέσπισε τη νηστεία του σαραντάημερου. Ο πάπας Γρηγόριος ο Μέγας το 600 μ.Χ καθιέρωσε τη λεγόμενη «Τσικνοπέμπτη», την οποία οι καθολικοί ονομάζουν «σταχτοτετάρτη» που είναι η αρχή της νηστείας. Από την εποχή εκείνη και μετά κι οι «χριστιανοί» άρχισαν να συμμετέχουν σ' όλα αυτά τα όργια των εθνικών, παραδίδοντας τους εαυτούς τους σε κάθε ακολασία. Στις βόρειες χώρες, Νορμανδία, Αγγλία, Γαλλία οι ελευθεριότητες ήταν πολύ πιο ακραίες.


Οι απόκριες είναι μια θρησκευτική ημέρα, αλλά όχι χριστιανική.. Είναι μία περίοδος όπου τα πνεύματα (δαίμονες) υποτίθεται ότι βρίσκονται στο απόγειο της δύναμής τους και επισκέπτονται ξανά του πλανήτη γη… Οι αποκριές είναι ξεκάθαρα και απολύτως κακές, και δεν υπάρχει τίποτα που εμείς έχουμε, ή θα κάνουμε, που θα τις έκανε αποδεκτές στον Κύριο Ιησού.


«ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΣΚΑ ΞΕΧΝΙΕΜΑΙ…»



«Οι Απόκριες είναι η μοναδική μας ευκαιρία μέσα στο χρόνο να βγάλουμε προς τα
έξω τον πραγματικό μας εαυτό, γι' αυτό θα πρέπει να προσέξουμε καλά τι μάσκα θα
διαλέξουμε...» Έτσι ακριβώς τελειώνει ένα «καρναβαλικό» άρθρο, το οποίο αφού μας
ενημερώνει για την «ιστορία της μάσκας», μας καλεί στις τοπικές καρναβαλικές
εκδηλώσεις. Περίεργος, αλήθεια, μου φαίνεται αυτός ο συλλογισμός; Θα πρέπει
λοιπόν να φορέσουμε μάσκα για να βγάλουμε τον πραγματικό μας εαυτό; Οπότε,
σύμφωνα με τα παραπάνω, το πρόσωπό μας στην ουσία είναι μία «μάσκα» (δηλαδή
κάτι το ψεύτικο), ενώ φορώντας τη μάσκα είμαστε αυτό που είμαστε! Σκέτο
μπέρδεμα!….
Άσε που τελικά, μόνο μία αφορά τον χρόνο θα είμαστε αυτοί που είμαστε, ενώ όλο
τον υπόλοιπο χρόνο δεν θα είμαστε αυτοί που είμαστε, αλλά θα είμαστε
«μασκαρεμένοι», δηλαδή με τα πρόσωπά μας , χωρίς
μάσκα! Τραγικό μπέρδεμα!
Κάπως μπερδεμένη όμως δεν είναι όλη αυτή ιστορία με
το καρναβάλι; Μία γιορτή που όχι μόνο έχει τις ρίζες της
στην ειδωλολατρική εποχή, αλλά έχει καταφέρει να
φτάσει στην εποχή μας, σχεδόν «αλώβητη», με όλα τα
παγανιστικά χαρακτηριστικά της, χωρίς δηλαδή κάποιο,
έστω, χριστιανικό «ένδυμα», (όπως π.χ. η εορτή των
Χριστουγέννων). Μία γιορτή, μάλιστα, που γνωρίζει
τεράστια επιτυχία στα «χριστιανικά» κράτη….
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ:
Γενικά, όταν αναφερόμαστε στο καρναβάλι,
εννοούμε εκείνη την μεγάλη λαϊκή εορταστική εκδήλωση, μεταμφιεσμένων
ανθρώπων που φορώντας ή όχι μάσκες διασκεδάζουν στους δρόμους τραγουδώντας,
χορεύοντας, πίνοντας, ξενυχτώντας, πειράζοντας τους άλλους, λέγοντας αστεία και
βωμολοχίες και γενικά κάνοντας πράγματα, που σε άλλες περιπτώσεις δεν θα
έκαναν..
ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ: Η λέξη «καρναβάλι» προέρχεται από τις Λατινικές λέξεις
«carne» (=κρέας) και «vale» (=έχε γειά ή απέχω). Σύμφωνα με άλλη εκδοχή
προέρχεται από τις λέξεις «carne» και «levare» (=αίρω, σηκώνω).
Άρα, ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ = «κρέας έχε γειά» ή «σηκώνω το κρέας». Η αντίστοιχη Ελληνική
λέξη είναι «ΑΠΟΚΡΙΑ», που είναι σύνθετη και ετυμολογικά σημαίνει «αποχή από
κρέας» (απο+κρεω).
)ΔΙΑΡΚΕΙΑ: Οι αποκριές ή καρναβάλια διαρκούν τρεις εβδομάδες, γιαυτό και η
περίοδος αυτή ονομάζεται Τριώδιο. Η πρώτη εβδομάδα αρχίζει από την «Κυριακή
του Τελώνη και του Φαρισαίου λέγεται «Προφωνέσιμη», γιατί παλιότερα
«προφωνούσαν», δηλαδή διαλαλούσαν, στα χωριά κυρίως, την αρχή της αποκριάς. Η
δεύτερη εβδομάδα αρχίζει από την «Κυριακή του Ασώτου Υιού» και λέγεται «κρεατική
ή κρεοφάγος», επειδή έτρωγαν κρέας και η τρίτη αρχίζει από την «Κυριακή της
Απόκρεω» και ονομάζεται ονομάζεται «τυρινή ή τυροφάγος», επειδή έτρωγαν
γαλακτοκομικά προϊόντα, αλλά και ζυμαρικά. Τα «Μακαρώνια» με ωμέγα (5)
είναι τροπάρια και μακαρισμοί που έψαλλαν στις κηδείες. Μετά έφτιαχναν κόλυβα
και τα έριχναν στους τάφους για «ανάπαυση των ψυχών». Οι αρχαίοι Αθηναίοι
γιόρταζαν στις αρχές Μαρτίου, τα Ανθεστήρια, μία γιορτή που είχε διπλή όψη: από
την μία ήταν γιορτή των λουλουδιών, του κρασιού και της αχαλίνωτης χαράς και από
την άλλη γιορτή των νεκρών και των ψυχών; Έτσι εξηγούνται και τα Ψυχοσάββατα
στην διάρκεια της αποκριάς.

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ: Οι απαρχές του καρναβαλιού μας οδηγούν
στην αρχαία Ελλάδα. Σκοπός της κοσμικής αποκριάς, σύμφωνα με τον καθηγητή
Λαογραφίας 7. Λουκάτο, είναι η μαγική υποβοήθηση της γης να βλαστήσει με την
βοήθεια των χορών-πηδημάτων και των μεταμφιέσεων, με σκοπό να εξευμενίσουν τα
κακά πνεύματα.
ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ: Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα του
καρναβαλιού είναι οι μεταμφιέσεις και οι άσεμνες παραστάσεις, που όπως οι αρχαίες
διονυσιακές γιορτές. Όσοι από τους μεταμφιεσμένους φορούν μάσκες λέγονται
μασκαράδες. Η μάσκα, θεωρείται απόγονος των αρχαίων κωμικών και σατυρικών
προσωπείων που φορούσαν οι ηθοποιοί, όταν έπαιξαν κωμωδίες και σατυρικά
δράματα. Οι μάσκες αυτές ήταν πήλινες και όμοιες μεταξύ τους. Στην συνέχεια οι
Ρωμαίοι έφτιαξαν μάσκες που διέφεραν η μια από την άλλη. Πολλούς αιώνες
αργότερα, στην Βόρεια Ιταλία, αναπτύχθηκε το θεατρικό είδος της Comedia del
arte, που εισήγαγε τύπους, όπως ο αρλεκίνος και η κολομπίνα με τις ανάλογες
μάσκες και ενδυμασίες. Άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα του καρναβαλιού είναι ο
χορός. Τα χτυπήματα της γης με τα πόδια έχουν καρποφοριακή σημασία. Πολλές από
τις κινήσεις τους πιστεύεται ότι ασκούν μια μαγεία ομοιοπαθητική. Μια μορφή
χορού είναι και το γαϊτανάκι. Επίσης, γνώρισμα της αποκριάς είναι και οι φωτιές.
Ανάβονται στα τρίστρατα σταυροδρόμια το βράδυ της τελευταίας αποκριάς, έχουν σύμφωνα με την λαογραφία, αλλά και μεταβατικό χαρακτήρα, από τον
χειμώνα στην άνοιξη. Πηδούν πάνω από αυτές, νέοι και γέροι, «για το καλό», όπως
λένε. Επίσης, φωτιές ανάβονται και στις πλατείες των χωριών ή και των πόλεων, το
βράδυ «της τρανής αποκριάς» για να κάψουν τον καρνάβαλο.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑ)Α: Στην Αρχαία Ελλάδα από το μεσοχείμωνο μέχρι την
Άνοιξη τελούντο προς τιμήν του )ιόνυσου ή Βάκχου οι 7ιονυσιακές ή Βακχικές
γιορτές. Ο 7ιόνυσος ήταν ο κατεξοχήν θεός των λαϊκών στρωμάτων, προστάτης
του αμπελιού και του κρασιού, σύμβολο της χαράς
της ζωής και του αχαλίνωτου κεφιού Στην διάρκεια
των διονυσιακών γιορτών οι οπαδοί του 7ιονύσου
φορούσαν δέρματα ζώων, άλειφαν το πρόσωπό τους
με την τρυγία (κατακάθι του κρασιού) και
στεφανώνονταν με κισσό, το αειθαλές ιερό φυτό του
7ιόνυσου και προσπαθούσαν να έχουν την μορφή
Σατύρων που έμοιαζαν με τράγους. Στις διονυσιακές
γιορτές τραγουδούσαν το «7ιθύραμβο», οι μαλλιαροί
σάτυροι χορευτές μεταμφιεσμένοι σε «γάστρωνες»
(κοιλαράδες), δαιμονικές φιγούρες θα λέγαμε, έτσι όπως τους βλέπουμε στις
παραστάσεις των διαφόρων αγγείων της αρχαιότητας. Ο Αριστοτέλης στην
«ποιητική» του αναφέρει ότι η κωμωδία προέρχεται από τον «κώμο» ή «κώμη» που
ήταν η συντροφιά μεθυσμένων που τραγουδούσαν τα «φαλλικά», δηλαδή
πειρακτικά και βωμολοχικά τραγούδια. Οι παρέες αυτές των μεθυσμένων
περιφέρονταν στους δρόμους της πόλης ή του χωριού και πετούσαν αισχρολογίες
στους συντοπίτες τους. Επίσης, ανάλογες παρέες τριγυρνούσαν με άμαξες και
ξεστόμιζαν ένα σωρό βωμολοχίες και αισχρά αστεία (από εκεί έχει μείνει και η
γνωστή φράση «θα ακούσεις τα εξ αμάξης»)!
Προς τιμήν του 7ιονύσου τελούνταν 4 γιορτές: α) Τα μικρά ή κατ΄αγρούς
7ιονύσια, β) Τα Λήναια, γ) Τα Ανθεστήρια και δ) Τα μεγάλα ή εν άστει 7ιονύσια. Τα
Ανθεστήρια που τελούνταν το μήνα Ανθεστηριώνα (από 18 Φεβρουαρίου - 17
Μαρτίου περίπου), ήταν η αρχαιότερη από τις βακχικές γιορτές και κρατούσαν 3
μέρες. Την 2η μέρα γινόταν μια πομπή που συνόδευε τον 7ιόνυσο, ανεβασμένο σε
ένα άρμα που είχε σχήμα πλοίου, τα μέλη της ακολουθίας φορούσαν μάσκα. Τον
ρόλο του 7ιόνυσου έπαιζε ο άρχων βασιλεύς. Στα σημερινά χρόνια υποκατάστατο
του 7ιόνυσου θεωρείται ο βασιλιάς καρνάβαλος.

ΑΡΧΑΙΑ ΡΩΜΗ: Κατά τους χρόνους της ρωμαϊκής
αυτοκρατορίας τα χαρακτηριστικά έθιμα του γλεντιού,
του κρασιού και του «μασκαρέματος», ήταν
συνυφασμένα με τις γιορτές που ήταν αφιερωμένες
στον θεό Κρόνο (Saturn): τα Κρόνια «Λουπερκάλια»
και «Σατουρνάλια».

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Από την αρχή η Χριστιανική
Εκκλησία στάθηκε αντίθετη και επικριτική σε όλες αυτές τις γιορτές της αχαλίνωτης
ακολασίας και κραιπάλης. Μάλιστα, ο άγιος Τιμόθεος, μαθητής του Απ. Παύλου και
επίσκοπος Εφέσου, κατά την παράδοση, υπέστη στην Έφεσο, επί αυτοκράτορα
7ομιτιανού, μαρτυρικό θάνατο, από τους εξαγριωμένους όχλους των ειδωλολατρών,
επειδή σε κάποια γιορτή της «Αρτέμιδος της Εφεσίας», "Καταγώγιον ονομαζομένην",
κατέκρινε τα όργια των εορταστών.
Ο Απόστολος Πέτρος στην Α΄του Επιστολή (62μ.Χ) γράφει χαρακτηριστικά «και
διά τούτο παραξενεύονται ότι σεις δεν συντρέχετε με αυτούς εις την αυτήν εκχείλισιν
της ασωτίας, και σας βλασφημούσιν»· (Πέτρου Α' 4:4), ενώ ο Απόστολος Παύλος
στην επιστολή τους προς Γαλάτας (58 μ.Χ.) αναφέρει ως έργα της σαρκός τις
«μέθαι» και τις «κώμαι», όπου «κώμη» είναι «η θορυβώδης πορεία διασκεδαστών επί
τη εορτή θεού τινός». «Φανερά δε είναι τα έργα της σαρκός, τα οποία είναι μοιχεία,
πορνείαΜΕΘΑΙ, ΚΩΜΟΙ, και τα όμοια τούτων, περί των οποίων σας προλέγω,
καθώς και προείπον, ότι οι τα τοιαύτα πράττοντες βασιλείαν Θεού δεν θέλουσι
κληρονομήσει». (Γαλάτες 5:19-21)
Κατά το 2ο αιώνα ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς μιλάει για τους συγχρόνους του τους
''γελοίως κατάτας πομπάς σχηματιζομένους" και τον 4ο αιώνα ο Ιωάννης ο
Χρυσόστομος επιτίθεται κατά των χριστιανών για την "ακαταγέλαστον κωμωδίαν" να
καταστρέφουν το πρόσωπό τους σύμφωνα με ειδωλολατρική συνήθεια, ενδύοντας
γυναίκες με ανδρικά ρούχα.
Ότι και τον επόμενο αιώνα συνεχίζονταν οι μεταμφιέσεις
μαρτυρεί ο 62ος κανόνας της εν Τρούλλω Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, ο
οποίος καταδικάζει τις μεταμφιέσεις και τις μάσκες, όπως και τους χορούς και τους
αστεϊσμούς, που ελάμβαναν χώρα σε παρόμοιες καρναβαλικές εορτές του
παρελθόντος, και επιβάλλει στους κληρικούς, που μετέχουν την ποινή της
καθαιρέσεως, στους δε λαϊκούς την ποινή του αφορισμού: «Τάς ούτω λεγομένας
Καλάνδας, και τα λεγόμενα Βοτά, και τα καλούμενα Βουμάλια, και την εν τη πρώτη του
Μαρτίου επιτελουμένην πανήγυριν, καθάπαξ εκ της των πιστών πολιτείας
περιαιρεθήναι βουλόμεθα. Αλλά μη και τάς των γυναικών δημοσίας ορχήσεις, και
πολλήν λύμην και βλάβην εμποιείν δυναμένας. Έτι μην και τάς ονόματι των παρ'
Έλλησι ψευδώς ονομασθέντων θεών, ή εξ ανδρών ή γυναικών γινομένας ορχήσεις και
τελετάς, κατά τι έθος παλαιόν και αλλότριον του των Χριστιανών βίου, αποπεμπόμεθα,
ορίζοντες μηδένα άνδρα γυναικείαν στολήν ενδιδύσκεσθαι ή γυναίκα την ανδράσιν
αρμόδιον αλλά μήτε προσωπεία κωμικά ή σατυρικά ή τραγικά υποδύεσθαι· μήτε το του
βδελυκτού 0ιονύσου όνομα την σταφυλήν εκθλίβοντος εν τοις ληνοίς επιβοάν μηδέ τον
οίνον εν τοις πίθοις επιχέοντας, γέλωτα επικινείν αγνοίας τρόπω ή ματαιότητος ή τα της
δαιμονιώδους πλάνης, ενεργούντας. Τους ουν από του νυν τι των προειρημένων
επιτελείν εγχειρούντας, εν γνώσει τούτων καθισταμένους, τούτους, ει μεν κληρικοί είεν,
καθαιρείσθαι προστάσσομεν, ει δε λαϊκοί, αφορίζεσθαι».
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (349-407μ.Χ.) αναφερόμενος στο επιχείρημα ότι
με τις καρναβαλικές εκδηλώσεις διασκεδάζουν και ευφραίνονται οι άνθρωποι,
ξεφεύγουν από την καθημερινότητα, απαντά ότι αυτό είναι τελείως παράλογο, διότι η
χαρά και ευφροσύνη πρέπει να συμβαδίζουν με την ηθική και την ευπρέπεια. «Το
να χαιρόμαστε με όλα δεν είναι καλόεπειδή και ο μοιχός χαίρεται όταν καταστρέψει
τον γάμο του πλησίον τουας μην κοιτάμε λοιπόν αν κάποιος χαίρεται, αλλά εάν για
καλό πράγμα χαίρεται». Όταν μεταβάλλεται ένα σπίτι σε πορνείο, είναι ντροπή να
ισχυρίζεται κανείς ότι πρόκειται για ηδονή και ευχαρίστησηΠορνείον γέγονέ σου η
οικία, μανία και οίστρος, και ουκ αισχύνη ταύτα ηδονήν καλών;».
Παρ' όλα αυτά όμως στο μαρτυρολόγιο του αγίου 7ασίου, (3os αιώνας), που
γράφτηκε τον 10 αιώνα, βρίσκουμε τη μαρτυρία ότι "εν γαρ τη ημέρα των καλανδών
Ιανουαρίων μάταιοι άνθρωποι, τω έθει των Ελλήνων εξακολουθούντες, χριστιανοί
ονομαζόμενοι, μετά παμμεγέθους πομπής προέρχονται, εναλλάττοντες την εαυτών
φύσιν και τον τρόπον, και μορφήν του διαβόλου ενδύονται αιγείοις δέρμασι
περιβεβλημένοι, το πρόσωπον ενηλλαγμένοι, αποβάλλουσιν εν ω ανεγεννήθησαν
αγαθώ". Κατά το 12o αιώνα ο Βαλσαμώνας ομολογεί και εκείνος ότι στην εποχή του,
παρά τις απαγορεύσεις, το έθιμο των μεταμφιέσεων βρισκόταν σε ακμή.
Έτσι οι περισσότερες από τις διονυσιακές γιορτές των αρχαίων Ελλήνων πέρασαν
στο Βυζάντιο και έφτασαν μέχρι τα χρόνια μας.
Παρά την κατά καιρούς, αντίδραση αρκετών ευσεβών χριστιανών
το καρναβάλι, όχι μόνο διατηρείται
σήμερα σαν θεσμός στην «χριστιανική» πατρίδα μας, αλλά γιορτάζεται πανηγυρικά.
Αυτό συμβαίνει για λόγους α) πολιτιστικούς, β) διαφημιστικούς-τουριστικούς, γ)
ψυχαγωγικούς και δ) -το κυριότερο- οικονομικούς.
Μετά από όλα αυτά ας μην θεωρήσει κανείς ότι την Αγία Εκκλησία του Χριστού
την ενδιαφέρει να απευθύνει χιλιάδες «αφορισμούς» σε όλους αυτούς τους
συνανθρώπους μας που λαμβάνουν μέρος -με τον άλφα ή βήτα τρόπο σε διάφορες
«αποκριάτικες εκδηλώσεις».

Μέσα στην Εκκλησία του Ζωντανού Θεού ο άνθρωπος μπορεί να γευθεί τις αλληθειες του ευαγγελιου, αλλά και ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΕΣ όσο και ΑΝΕΙΠΩΤΕΣ ΧΑΡΕΣ.
Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΛΕΕΙ.
«Με έφερεν εις τον οίκον του οίνου, και η σημαία αυτού επ' εμέ η αγάπη» . (Άσμα Ασμάτων 2:4)
Το Ευαγγέλιο του Χριστού έχει την δική του πρόταση:
«Και μη μεθύσκεσθε με
οίνον, εις τον οποίον είναι ασωτία, αλλά πληρούσθε διά του Πνεύματος» (Εφεσίους
5:18). Το δοκίμασες αυτό το κρασί;
  

Αποκριάτικες μάσκες! 

 Οι αποκριάτικες μάσκες, είναι το σήμα κατατεθέν της Αποκριάς!
Δεν αποτελούν όμως ένα απλό αποκριάτικο αξεσουάρ, αντίθετα έχουν και αυτές μια ξεχωριστή ιστορία.
Γενικά όλες οι αποκριάτικες στολές και οι αποκριάτικες μάσκες, είναι κατασκευάσματα άμεσα συνδεδεμένα με τα κοινωνικά δρώμενα.
 Το 1904, ο Δόγης της Βενετίας, έδωσε άδεια για την «γιορτή των ψυχών». Πάνω σε αυτήν την ιδέα δημιουργήθηκε και το γνωστό σε όλους μας, καρναβάλι της Βενετίας, το οποίο έχει πάρει πολλά στοιχεία του από τις δικές μας γιορτές αφιερωμένες στον Θεό Διόνυσο.Η βενετσιάνικη μάσκα, ξεκινά να εμφανίζεται στα καρναβάλια της Βενετίας κατά την περίοδο του Μεσαίωνα.

Στην Βενετία το έθιμο της μάσκας, χρονολογείται από το 1400.
Βενετοί κατασκευαστές, αφού αρχικά απέδειξαν ότι το έθιμο της μάσκας είναι αναγκαίο και απαραίτητο να διατηρηθεί εφόσον συνδέεται άμεσα με το Καρναβάλι, προσδίδοντάς του ταυτότητα, κατάφεραν να μονιμοποιηθούν και να περάσουν το μήνυμα, ότι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα τουλάχιστον για μια φορά τον χρόνο να φορούν «μάσκα» και να υποδύονται έναν «ρόλο».
Moretta
Διάφορες μάσκες του Βενετσιάνικου Καρναβαλιού, έγιναν ιδιαίτερα αποδεκτές και αγαπητές από το κοινό, όπως ήταν η Moretta, Larva, Mattacino και άλλες.
 Το 1436, μία Ένωση Ζωγράφων στην Βενετία, ανακοίνωσαν μία σειρά από διατάγματα, σύμφωνα με τα οποία παρουσίασαν και επέβαλαν το επάγγελμα του «mascareri», δηλαδή του επαγγελματία εκείνου, που κατασκευάζει αποκλειστικά μάσκες!
Larva
Σύμφωνα δε με τα αρχεία της Βενετίας που έχουν διασωθεί, κατά την περίοδο 1530 – 1600 αναγνωρίζεται και μία γυναίκα επαγγελματίας κατασκευάστρια της βενετσιάνικης μάσκας.
Οι κατασκευαστές, δούλευαν τις μορφές τους πάνω σε πεπιεσμένο χαρτί, ή σε κερωμένους καμβάδες και σε διάφορα καλούπια.
Σιγά – σιγά η τέχνη αυτή αναπτύχθηκε τόσο, που εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Ιταλία.
Εκτός όμως από την Ιταλία και στην αρχαία Ελλάδα, οι μάσκες ήταν απαραίτητο στοιχείο των ελληνικών θεάτρων.
Μέσα από τις μάσκες οι άνθρωποι, είχαν την δυνατότητα να υποδυθούν τον ρόλο χωρίς να εκφράζουν τα δικά τους προσωπικά αισθήματα και χωρίς να δείχνουν τις εκφράσεις του προσώπου τους. Αργότερα, οι μάσκες πήραν και άλλες μορφές, επηρεασμένες από διάφορα λαογραφικά και κοινωνικοπολιτικά στοιχεία όπως γίνεται και στις μέρες μας.
Στα αρχαία χρόνια οι μάσκες αυτές λεγόμενες «προσωπίδες» είχαν διάφορες μορφές, είτε ήταν προσωπίδες λατρείας που χρησιμοποιούνταν προκειμένου να καλοπιάσουν τους Θεούς, είτε είχαν νεκρική μορφή, που χρησιμοποιούνταν προκειμένου να διώξουν τους τα κακά πνεύματα στον άλλο κόσμο και άλλες.
Κάνοντας ιστορική αναδρομή, τέτοιου είδους προσωπεία, συναντάμε τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Αίγυπτο, στο Περού, στο Μεξικό και την Καρχηδόνα.
Στην Ελλάδα, εξακολουθούν να υπάρχουν σαν κυρίαρχο στοιχείο των Αποκριών και να απεικονίζουν τόσο από παιδικούς ήρωες, και αγαπημένα ζώα, όσο και να σατιρίζουν πρόσωπα και μορφές του καλλιτεχνικού και πολιτικού κόσμου.

Καρναβάλι - Και τί λένε οι Πατέρες..... 

 

Ιστορικό: Απόκριες και Καρναβάλι σημαίνουν «αποχή από το κρέας» από το λατινικό «Carne»=κρέας και «vale»= απέχω. 
To ίδιο η  λέξη «αποκριά» = από+κρέω.   Είναι καθαρά ειδωλολατρική γιορτή από τα αρχαία Διονύσια και Κρόνια (της Ρώμης). 
Έτσι βλέπουμε στην ιστορία σε όλα τα ειδωλολατρικά έθνη, που δεν λάτρευαν τον αληθινό Θεό, στις τελετές τους να μεταμφιέζονται και να παραδίδονται, σε κάθε είδους αναίσχυντες πράξεις (μέθη, όργια κ.λπ.). 
Στους χριστιανικούς χρόνους η Εκκλησία προσπάθησε να απαγορεύσει τη μεταβολή της εξωτερικής εμφάνισης με μάσκες, δέρματα ζώων κλπ, ως κατάλοιπο παγανιστικό.
Άλλη εκδοχή: Καρναβάλι= από το «Carne+Βάαλ», δηλαδή το κρέας του Βάαλ, που ήταν θεότητα και αναφέρεται και στην Π. Διαθήκη. Αντιπροσωπεύει τον Σατανά. 
Το φαγητό του είναι οι σαρκικοί άνθρωποι της αμαρτίας. 
Παρά τη σχετική απαγόρευση του Μ. Κωνσταντίνου, οι Βυζαντινοί εξακολούθησαν να γιορτάζουν καρναβάλια!  
Από πληροφορίες γνωρίζουμε ότι μέχρι τον 12ο αιώνα μετεμφιέζοντο από έλλειψη σωστής διαφώτισης ακόμη και ιερείς...
Η περίοδος της «Αποκριάς» διαρκεί 3 εβδομάδες και λέγεται «ΤΡΙΩΔΙΟ»= Τρεις Ωδές.

ΠΡΩΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ: Αρχίζει από την Κυριακή του <<Τελώνη και του Φαρισαίου>> που λέγεται και «προφωνή-προφωνέσιμη». Δηλαδή διαλαλούσαν για την έναρξη της εορτής.
ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ: Αρχίζει από την Κυριακή <<του Ασώτου>> και λέγεται «αμολυτή» και «κρεατινή» γιατί τρώνε κρέας και ειδικά την «τσικνοπέμπτη», που γίνονται γλέντια, χοροί, άσεμνα τραγούδια κλπ.
ΤΡΙΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ: Αρχίζει από την Κυριακή της απόκρεω και τη λένε «τυρινή», γιατί έτρωγαν γαλακτοκομικά προϊόντα.
Μετά από τις 3 εβδομάδες, αρχίζει η «Σαρακοστή» που τελειώνει το Πάσχα.. Στην περίοδο της αποκριάς υπάρχει γλέντι «ξέφρενο» (χωρίς φρένες).
Οι εκδηλώσεις τελειώνουν την «Κυριακή της Τυρινής» με την παρέλαση πολλών αρμάτων, προς τιμήν του «Βασιλιά Καρνάβαλου», που συνήθως εικονίζεται ο Βάκχος, δηλαδή ο Διόνυσος που σημαίνει: «ο φέρων την αμαρτία στον κόσμο».
Οι  χριστιανοί ξέρουμε ότι ο Ιησούς είναι «ο αίρων την αμαρτία» Στο τέλος της γιορτής καίνε τον Καρνάβαλο.
Την περίοδο αυτή υπάρχει χορός και η Μεταμφίεση με μάσκες που απεικονίζουν μάγους, σκελετούς, διάφορες σατανικές μορφές, ή προσωπικότητες, κ.λ.π. Γι’ αυτό λέγονται ΜΑΣΚΑΡΑΔΕΣ, λέξη που τη χρησιμοποιούμε για ανθρώπους με δύο πρόσωπα κ.α.
Επίσης ντύνονται Γέροι, Κουδουνάτοι, Γενίτσαροι (παραφθορά του «Διόνυσος» που ήταν ο Βάκχος, ο θεός του κρασιού και αντιπροσωπεύει τον Διάβολο στην π.Χ. εποχή), κ.α. Όσοι συμμετέχουν ξεχνούν τους ηθικούς κανόνες και επιτρέπονται τα πάντα..........
Τι λέει ο Λόγος του Θεού :
Το Ευαγγέλιο ορίζει να αποφεύγουμε τις βωμολοχίες, τις ανήθικες πράξεις (πορνεία, μοιχεία, ασέλγεια κλπ), τις μέθες, την ειδωλολατρεία, τις άσεμνες διασκεδάσεις και γενικά τις επιθυμίες της  σάρκας, για να μην χάσουμε τη Βασιλεία του Θεού (Γαλάτας 5 :19-21),
Γαλ. 5:19-21 
Φανερά είναι, άλλωστε, τα έργα της παλιάς φύσης του ανθρώπου, τα οποία είναι: μοιχεία, πορνεία, ηθική εξαχρείωση,  ακολασία,
 ειδωλολατρία, χρήση ναρκωτικών, έχθρες, φιλονικίες, ζηλοτυπίες, θυμοί, φατριασμοί, διχοστασίες, σχίσματα,
 φθόνοι, φόνοι, μεθύσια, ασωτίες και τα παρόμοια μ' αυτά, για τα οποία σας προειδοποιώ, όπως κι άλλοτε σας προειδοποίησα, ότι αυτοί που κάνουν τέτοια πράγματα, δεν πρόκειται να κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού.
Μας προειδοποιεί λοιπόν.  
«Μην πλανάσθε, ο Θεός δεν εμπαίζεται γιατί εκείνο που θα σπείρει ο άνθρωπος  αυτό και θα θερίσει. Αν σπείρει στη σάρκα του (αμαρτωλές επιθυμίες του), θα θερίσει όλεθρο…»(Γαλ. 6:7,8).
Κάτι σημαντικό!! 
Ο Κανόνας 62 της Πενθέκτης Οικουμ. Συνόδου(692μ.Χ.) καταδικάζει τις μεταμφιέσεις, μάσκες, χορούς, αστεϊσμούς που γίνονται στο Καρναβάλι και αναφέρονται στον βδελυκτό Διόνυσο και όσοι συμμετέχουν Κληρικοί καθαιρούνται και οι Λαϊκοί αφορίζονται (Ιερό Πηδάλιο σελ.226, 227).
 Μέ λίγα λόγια αγαπητοί μου, με αυτόν τον κανόνα, όλοι αυτοί που συμμετέχουν στο καρναβάλι, είναι αφορισμένοι........
Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος επισημαίνει: «…ολόκληρες πόλεις μεταβάλλονται σε πορνεία στην περίοδο της Αποκριάς. Σε λίγο η Ελλάδα, θα μεταβληθεί σε απέραντο πορνείο…».
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, μεταξύ των άλλων αναφέρει: «…πανηγυρίζει η ασέλγεια, εορτάζει η ακολασία, ευφραίνεται η μέθη, αγάλλεται η ασωτεία…».
Καθηγητές Πανεπιστημίων και Θεολόγοι συνεχώς γράφουν για Καρναβαλικές Αθλιότητες, για διαστάσεις Λοιμικής Νόσου, για Καρναβαλισμό και Ειδωλολατρεία κ.α.
Επισημαίνουν την πορνεία, μοιχεία και κάθε είδους ανηθικότητα που κάνουν οι Μασκαράδες πράγματα που δεν θα μπορούσαν να σκεφθούν καν χωρίς τη μάσκα… ότι την περίοδο αυτή έχουμε στατιστικά τις περισσότερες εκτρώσεις (φόνους) κ.α.
Κι’ εμείς προσθέτουμε : Ο Χριστιανισμός δεν είναι θρησκεία, αλλά τρόπος ζωής με οδηγό τον ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ για κάθε συνειδητό Χριστιανό, γι’ αυτό όλοι βλέπουμε ότι ο «θερισμός» στη Χώρα μας είναι πολύ μεγάλος….....
Τον περασμένο χρόνο (μας) άλλαξαν πολλά, μήπως πρέπει φέτος ν’ αλλάξουμε εμείς?
Επομένως  ας κάνουμε πράξη τα σοφά λόγια του Μεγάλου Δασκάλου του Έθνους μας Αδαμ. Κοραή,«ΜΟΝΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ»

Σχετικά με τις αποκριές 

 Θα δούμε μια άλλη άποψη για την προέλευση της αποκριάς.

Λένε ότι  έχει σχέση με τον Απόλλωνα, και όχι με το Διόνυσο.
Αλλά όπως και να είναι, σημασία έχει ότι δεν είναι χριστιανική.
Ας δούμε τι λέγεται...
Τα Κάρνεια ήταν η μεγάλη γιορτή των Δωριέων της Πελοποννήσου και ιδιαίτερα των Λακεδαιμονίων.
Εορτάζονταν με ιδιαίτερη λαμπρότητα στο Γύθειο, στο Οίτυλο και στα Λεύκτρα της Λακωνίας, στη Καρδαμύλη και στις Φαρές Μεσσηνίας, στην Σικυώνα της Κορινθίας, στο Άργος της Αργολίδος, στη Θήρα, στην Κω, στις Συρακούσες αλλα και προπάντων στο Ιερό Άλσος με τα κυπαρίσσια, το λεγόμενο Καρνάσιον ή Καρνειάσιον στη μεσσηνιακή Οιχαλία.
Το Άλσος αυτό βρισκόταν δίπλα στην όχθη του ποταμού Χάραδρου και το κοσμούσαν τα περικαλλή αγάλματα του Κριοφόρου Ερμού, της Αγνής (τοπική ονομασία της Περσεφόνης) και του Καρνείου Απόλλωνα (βλ. Παυσανίας Μεσσηνικά 2,2). Οι εορταστές μεταμφιέζονταν όλοι και συμμετείχαν σε μυστήρια παρόμοια με εκείνα της Ελευσίνας, τα οποία κατά την μυθολογική παράδοση ίδρυσε ο Ελευσίνιος Καύκων, ο γιος του Κελαίνου, ενώ κατά το πέρας της γιορτής γινόντουσαν πάνδημα συμπόσια και «πανηγυρισμοί»!


Τα Κάρνεια ήταν προδωρική γιορτή αφιερωμένη στον τοπικό θεό Κάρνειο ή Κάρνο Οικέτα.

Είχε ονομαστεί Οικέτας επειδή το κέντρο της λατρείας του ήταν το σπίτι του μάντη Κριού και δε λατρευόταν σε κάποιο ναό.                                                                                                                      Όταν οι Δωριείς κυρίευσαν τη Σπάρτη με τη βοήθεια του Κάρνειου και του Κριού, ταύτισαν τον Κάρνειο με τον Απόλλωνα.

Η γιορτή στη Σπάρτη γινόταν προς τιμή του Κάρνειου Aπόλλωνα με την πανσέληνο του Κάρνειου μήνα (τέλος Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου) κάθε τέσσερα χρόνια και διαρκούσε εννιά ημέρες.


O Δημήτριος ο Σκήψιος στο πρώτο βιβλίο του Tρωικού διακόσμου μας πληροφορεί ότι η γιορτή των Καρνείων από τους Λακεδαιμόνιους ήταν μίμηση της στρατιωτικής εκπαίδευσης.

Τις ημέρες της γιορτής οι Σπαρτιάτες έστηναν ένα πρόχειρο "στρατόπεδο" με εννιά σκηνές (σκιάδες) που σε κάθε μία δειπνούσαν εννέα άνθρωποι, τρεις από κάθε φρατρία (ομάδα συγγενών). Ζούσαν σαν σε στρατόπεδο και τα πάντα εκεί εκτελούνταν υποχρεωτικά με το πρόσταγμα της σάλπιγγας.

Κατά τη διάρκεια των Καρνείων απαγορεύονταν οι εχθροπραξίες και για το λόγο αυτό οι Σπαρτιάτες δε συμμετείχαν στη Μάχη του Μαραθώνα.

Όταν τελείωσαν τα Κάρνεια, έστειλαν στρατεύματα για βοήθεια, αλλά τότε η μάχη είχε τελειώσει.

Iδιαίτερο χαρακτηριστικό των σπαρτιατικών Καρνείων ήταν ο αγώνας των σταφυλοδρόμων.

Στον αγώνα αυτόν ένας από τους Καρνεάτες με μια ταινία στα μαλλιά έτρεχε ευχόμενος αγαθά για την πόλη.
Οι υπόλοιποι τον καταδίωκαν κρατώντας μεγάλα τσαμπιά σταφύλια για να δυσκολεύονται στο τρέξιμο.
Τη σύλληψη του νέου τη θεωρούσαν καλό οιωνό για την πόλη ενώ αντίθετα τη μη σύλληψή του τη θεωρούσαν κακό οιωνό.

Οι δούλοι συνήθιζαν να θυσιάζουν προς τιμή του Απόλλωνα στη γιορτή των Καρνείων ένα κριάρι, το οποίο έτρεφαν ειδικά γι' αυτόν το σκοπό.


Στα Κάρνεια γίνονταν και μουσικοί αγώνες, στους οποίους είχε νικήσει και ο Λέσβιος ποιητής Τέρπανδρος.

Κάθε τέταρτο χρόνο από τους άγαμους άνδρες εκλέγονταν πέντε από κάθε φυλή, οι οποίοι ονομάζονταν Καρνεάτες και είχαν την όλη επιμέλεια της γιορτής. Την επιμέλεια των θυσιών είχε ο ιερέας, ο οποίος ονομαζόταν αγητής. Η ημέρα των θυσιών ονομαζόταν Αγητόρια.

Τα Κάρνεια στην Ελληνική Μυθολογία

Αν ανοίξουμε τον Όμηρο, σε πάμπολλους στίχους τόσο της Ιλιάδας όσο και της Οδύσσειας (Θ 306, Π 392, ε 376, θ 92, ι 140, υ 75 κ.α.) συναντάμε τη λέξη «καρ» και τα παράγωγά της. Η λέξη αυτή σημαίνει «κεφάλι» και σύγχρονη επιβίωσή της είναι βεβαίως η «κάρα».  
Εάν τώρα προσθέσουμε και το ευφωνικό «ν» στην ομηρική λέξη «καρ», φτάνουμε κιόλας στη λέξη «κάρνος». Τι σημαίνει η λέξη αυτή;
Η Ελληνική Μυθολογία μας πληροφορεί ότι ο Κάρνος ήταν κάποιος μάντης του Θεού Απόλλωνα από την Ακαρνανία, τον οποίο σκότωσε ο Ηρακλείδης Ιππότης, ο γιος του Φύλαντος.
Οι συγγενείς του Ιππότου μάλιστα αναγκάστηκαν στη συνέχεια να προσφέρουν πλούσιες θυσίες στον Απόλλωνα προκειμένου να εξευμενίσουν την οργή του για τον φόνο του Κάρνου.
Ο περιηγητής Παυσανίας αναφέρει τον Κάρνο και ως Κριό (Λακωνικά 13, 4) γεγονός που δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι η λέξη «κάρνος» σημαίνει «κριός».
Κάρνος ονομαζόταν επίσης κι ένας αρχαιότατος ποιμενικός, κριόμορφος και ιθιφαλλικός Θεός των Πελοποννησίων, προστάτης της γονιμότητας, άγνωστος ίσως σήμερα στους περισσότερους αλλά αντίστοιχος περίπου με τον γνωστότερο Πρίαπο του Ελλησπόντου. Ουσιαστικά δηλαδή ο Κάρνος ήταν ένας γονιμοποιητικός Θεός, τόσο των Λακώνων όσο και των Μεσσηνίων, πριν από την επικράτηση των Δωριεών στη νότια Πελοπόννησο, ενταγμένος στην χορεία των ζωόμορφων θεοτήτων οι οποίες, σύμφωνα με την ιστορία των θρησκειών, προηγήθηκαν των ανθρωπόμορφων.

Από το ουσιαστικοποιημένο επίθετο «Κάρνειος» παράγεται στον πληθυντικό η ονομασία της εορτής «τα Κάρνεια».



Το έθιμο του Χαρταετού 

  Είναι Χριστιανικό? 

Κάθε καθαρά Δευτέρα συνηθίζουμε να εφορμούμε σε κάποιο κοντινό ή μακρινό μέρος εφοδιασμένοι με τον χαρταετός μας, με στόχο να τον πετάξουμε πιο ψηλά από κάθε άλλον στην περιοχή.
Το έθιμο αυτό πιστεύετε ότι προέρχεται από ανατολικούς λαούς.
Στους λαούς αυτούς η τεχνική έχει εξελιχθεί πολύ με αποτέλεσμα να κοσμούν τους χαρταετούς του με δράκους, φλόγες και άλλα παρόμοια σχήματα. Συνήθως το έθιμο συνοδεύεται (στην ανατολή) με προσευχές και ύμνους προς τους Θεούς, με στόχο να διώξουν τα κακά πνεύματα ή την κακιά τύχη.
Ο πρώτος χαρταετός πιστεύετε πως κατασκευάστηκε στην Κίνα το 1000π.Χ. αν και η πρώτη γραπτή μαρτυρία είναι για τον 4ο αιώνα π.Χ. Στην συνέχεια οι Κινέζοι πέρασαν σε πρακτικές εφαρμογές των χαρταετών.
Συγκεκριμένα είχε βάλει έναν διαγωνισμό για τον πρώτο που θα κατάφερνε να πετάξει με έναν χαρταετό (αν και όχι φτιαγμένος από χαρτί), όπου ο νικητής θα κέρδιζε την ελευθερία του.

Σε νεότερα χρόνια, οι χαρταετοί χρησιμοποιούνταν και για κατασκοπευτικούς σκοπούς σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις των αντιπάλων.
Ταυτόχρονα, τοπογραφικές πτήσεις εκτελούνταν από Κινέζους για να υπολογίσουν την ακριβή τοποθεσία του παλατιού το οποίο ήταν απόρρητο στην Κίνα της εποχής εκείνης.
Και στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν δείγματα χαρταετών.

Ο Αρχύτας έκανε μελέτες πάνω στις πτήσεις χαρταετών, τις οποίες αργότερα συμβουλεύθηκε ο Γαλιλαίος.
Επίσης, αγγειογραφίες της εποχής εκείνης (4ος π.Χ. αιώνας) δείχνουν νεαρά να πετάει χαρταετό.
Στην Ευρώπη υπάρχουν πολλές αναφορές στους χαρταετούς, αλλά όλες μετά το 1400 μ.Χ.
Πιο συγκεκριμένα, πιστεύετε ότι στην Ευρώπη ήρθε ο χαρταετός από την Ασία, έπειτα από την επίσκεψη Χριστιανών μοναχών.
 
 

Μάρτιος Ελαφηβολιών 

 ΜΑΡΤΙΟΣ ΕΛΑΦΗΒΟΛΙΩΝ Απριλίου Μάρτης, γδάρτης, παλουκοκαύτης και... δίγαμος.

Ετυμολογία: Οι Ρωμαίοι τoν βάφτισαν Martius (Άρειο) από το θεό του πολέμου Mars (Άρη). Όπως λέει η ρωμαϊκή ιστορία οι ιδρυτές της Ρώμης, Ρώμος και Ρωμύλος, ονόμασαν αυτόν τον πρώτο μήνα Μάρτιο, προς τιμή του πατέρα τους και γενάρχη των Ρωμαίων του θεού Άρη. 
Για τούτο και κατά τον Πλούταρχο (Βίος Νουμά, 19) αναφέρεται πως ο Μάρτιος απεικονίζεται ως άνδρας ενδεδυμένος με δέρμα λύκαινας. 
Επίσης τον πρώτο μήνα της άνοιξης οι Ρωμαίοι άρχιζαν τις πολεμικές επιχειρήσεις.
Και... Ελαφηβολιών (από τις έλαφος, βάλλω). 
Στην αρχαιότητα τα ιερά Ελαφη-βόλια <έλαφος, βάλλω> τα γιόρταζαν προς τιμήν της Αρτέμιδος.
Ελαφη-βόλια
Αγροτική ονομασία:  Φυτευτής
Λαϊκά ονόματα: λέγεται και Μάρτης, Παλουκοκαύτης (ανάγκαζε, με το απρόοπτο κρύο του, να καίνε ακόμα και τα παλούκια για να ζεσταθούν).
Βαγγελιώτης (γιατί γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου), Πουλιαντέρης, Ανοιξιάτης (είναι ο πρώτος μήνας της άνοιξης), Φυτευτής (γιατί φυτεύουμε).
ποντιακή ονομασία: Μαρτς (Μάρτης)
Τον λέγανε και Δίγαμο: «Ο Μάρτης έχει δύο γυναίκες, τη μία πολύ όμορφη και φτωχή, την άλλη πολύ άσχημη και πολύ πλούσια.            Ο Μάρτης κοιμάται στη μέση. 
Όταν γυρίζει από την άσχημη, κατσουφιάζει, μαυρίζει και σκοτιδιάζει όλος ο κόσμος, γι' αυτό παλουκοκαύτης.                                                                                                   Όταν γυρίζει από την όμορφη, γελάει, χαίρεται και λάμπει όλος ο κόσμος».
Άλλοι υποστηρίζουν πως ο Μάρτης τη γυναίκα που παντρεύτηκε, από μπροστά ήταν πολύ άσχημη, ενώ από πίσω ήταν πολύ όμορφη! 
Όταν ο Μάρτης τη βλέπει κατά πρόσωπο κλαίει και ο καιρός χαλάει. 
Όταν την κοιτάζει από τις πλάτες ευχαριστιέται και ο καιρός καλοσυνεύει.
Γι αυτό και η παροιμία λέει: «Ο Μάρτης πότε κλαίει και πότε γελάει». 
Επειδή είναι άστατος λέγεται πεντάγνωμος «Ο Μάρτης ώρα βρέχει και χιονίζει κι ώρα μαρτολουλουδίζε».
Γιορτές: των Χαιρετισμών (Α'-Δ'), του Ακάθιστου Υμνου των ταπεινών και των 40 Μαρτύρων . 
Στη συνείδηση του λαού μας ο αριθμός 40 είναι ιερός και μαγικός. Φτιάχνουν τις «σαραντόπιτες» ή χορτόπιτες με 40 φύλλα και 40 ειδών χόρτα. Οι κοπελιές κεντούν με 40 κλωστές...
Έθιμα παραμονής: Θέμα τους είναι η αποπομπή του Χειμώνα, καθ' όσον... από Μάρτη, καλοκαίρι. «Το Φεβρουάριο τον υποδύεται άνθρωπος χωλός καβάλα εις γάιδαρον... Η πομπή των παιδιών που τον συνοδεύουν τραγουδάει... Οξω, Κουτσοφλέβαρε / να 'ρθη ο Μάρτης με χαρά και με πολλά λουλούδια. Οι νοικοκυρές αναφωνούν... βγαίνει ο Κακόχρονος / μπαίνει ο Καλόχρονος / μέσα Μάρτης και χαρά / και καλή νοικοκυρά...» (Γ. Α. Μέγα, Ελληνικαί εορταί, Αθήναι 1979, σ. 131).
Εθιμο της 1ης Μαρτίου ήταν: Την πρώτη μέρα του Μάρτη συνηθιζόταν από τα παλιά χρόνια νέοι και νέες να βγαίνουν στα χωράφια και με τη δρόσο των σπαρτών έπλεναν το πρόσωπό τους για να μη μαυρίσουν. Απέφευγαν τη δρόσο των σπαρτών κριθαριού, γιατί αυτή φέρει σπυριά (κριθαρκά) κάτω από τα βλέφαρα.  (δισειδαιμονίες)
Άλλο έθιμο ήταν να δένουν γύρω από τον καρπό του δεξιού χεριού τους και γύρω από το λαιμό τους κλωστή από χρωματιστά νήματα στριμμένα, κόκκινα, λευκά και χρυσά.
Η κλωστή λέγεται «Μάρτη» ή «Μαρτιά» ή «Μαρτίτση» και όποιος τη φοράει δεν μαυρίζει από τον ήλιο του Μάρτη και φοριέται μέχρι το Πάσχα.
Η περιφορά της χελιδόνας με φύλλα κισσού που συμβολίζει την αειθαλή βλάστηση. Αρχαίο χελιδόνισμα: «Ηλθ' ήλθε χελιδών / καλάς ώρας άγουσα / καλούς ενιαυτούς...».
Νέο χελιδόνισμα: «... Μέσα Μάρτης, έξω ψύλλοι, έξ' οχτροί, σας τρών' οι σκύλοι...».
Την 1η-7η Μαρτίου οι ποιμένες οδηγούσαν τα αιγοπρόβατα από τα χειμαδιά στα ορεινά μέρη λέγοντας: «Κούρευε, κουδούνωνε και στα όρη ανέβαινε».
25 Μαρτίου του Ευαγγελισμού και Ιερά Ελευθέρια: Εορτή πάνδημος. Στην Ηπειρο ανάβουν φωτιές και χτυπούν κουδούνια. «Φευγάτε φίδια, σήμερα είν' του Ευαγγελισμού!». Αυτά και καλό μήνα.
Μαντείες: Γίνονται λεκανομαντείες και καθρεπτισμοί για το μέλλον του τόπου, των μεγάλων έργων, κ.λπ.
Μάρτης γδάρτης (μην ξεχνάτε την Εφορία που έρχεται), παλουκοκάφτης και... δίγαμος: «Ο Μάρτης έχει δυο γυναίκες, τη μια πολύ όμορφη και φτωχή, την άλλη πολύ άσκημη και πολύ πλούσια. Ο Μάρτης κοιμάται στη μέση. Οταν γυρίζει από την άσκημη, κατσουφιάζει, μαυρίζει και σκοτιδιάζει όλος ο κόσμος· γι' αυτό παλουκοκάφτης. Οταν γυρίζει από την όμορφη, γελάει, χαίρεται και λάμπει όλος ο κόσμος». 
 
 

Halloween: Απόκριες a la Americα
 Το   Halloween γιορτάζεται με μεγάλες φωτιές, παρελάσεις και μεταμφιέσεις με κοστούμια αγίων, αγγέλων και διαβόλου.
Χιλιάδες κόσμου γιόρτασε και φέτος, το βράδυ της παραμονής των Αγίων Πάντων, το Halloween παρελαύνοντας στους δρόμους φορώντας μάσκες φαντασμάτων και τεράτων όπως προστάζει το πνεύμα της αμερικανικής γιορτής των ζωντανών νεκρών.






Μια γιορτή που έχει ξεφύγει από τα όρια των ΗΠΑ και κατακτά τώρα και όλο τον κόσμο.
Η ιστορία του Halloween συνδέεται με θρησκευτικές παραδόσεις, θυσίες, αρχαιότερα έθιμα και δοξασίες.
Η ίδια η λέξη Halloween έχει τις ρίζες της στην Καθολική Εκκλησία καθώς προέρχεται από την παραφθορά του All Hallows Eve (Γιορτή των Αγίων Πάντων), που ονομάζεται επίσης και All Saints Day και είναι μία καθολική ημέρα προς τιμή όλων των Αγίων την πρώτη ημέρα του Νοεμβρίου.
Η κατ' εξοχήν αμερικανική παράδοση του Halloween άρχισε τα τελευταία χρόνια να εξάγεται και σε πολλές χώρες τόσο της Ευρώπης όσο και της Ασίας.
Μικροί και μεγάλοι ξεχύνονται στους δρόμους τη νύχτα της παραμονής των Αγίων Πάντων φορώντας τρομακτικές στολές.
Το γεγονός, βέβαια, είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, η αγορά είναι αυτή που υποκινεί τη διάδοση της γιορτής.
Στη Σρι Λάνκα, για παράδειγμα, το Halloween φέρνει έσοδα στις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις και στη βιομηχανία της διασκέδασης, ενώ στις Φιλιππίνες φέρνει πελάτες στα μπαρ.
 Για την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία η γιορτή αυτή αντιστοιχεί στις Απόκριες και γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή.
Η ιστορία του Halloween, όπως και κάθε ιστορία οποιασδήποτε άλλης γιορτής, είναι εμπνευσμένη από τις παραδόσεις που μεταβιβάστηκαν μέσα στους αιώνες από γενιά σε γενιά.
Με το πέρασμα λοιπόν των χρόνων, το Halloween εμπλουτίστηκε με νέα στοιχεία και υπέστη ορισμένες αλλαγές. 
Halloween σημαίνει All Hallows Eve ή η νύχτα πριν το All Hallows. Στην αρχαία Αγγλία η λέξη "hallow" σήμαινε "καθαγιάζω". 
 Παρά την κάποια σύνδεσή του με τη Ρωμαϊκή Εκκλησία, η Αμερικανική εκδοχή του Halloween έχει τις ρίζες της στο Samhain, μία αρχαία κελτική γιορτή. 
Οι Κέλτες, που έζησαν 2000 χρόνια πριν στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται Ιρλανδία, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη βόρεια Γαλλία, γιόρταζαν την Πρωτοχρονιά την 1η ημέρα του Νοέμβρη.
Αυτή η μέρα σηματοδοτούσε το τέλος του καλοκαιριού και την έναρξη του σκοτεινού και κρύου χειμώνα, μια εποχή του χρόνου που συνδεόταν συχνά με τον ανθρώπινο θάνατο. Οι Κέλτες πίστευαν ότι τη νύχτα πριν από το νέο χρόνο, ο κόσμος των ζωντανών και ο κόσμος των νεκρών αναμιγνύονταν. 
Τη νύχτα λοιπόν της 31ης Οκτωβρίου, όπου ουσιαστικά ήταν και η τελευταία ημέρα του χρόνου, γιόρταζαν το Samhain πιστεύοντας ότι οι ψυχές των νεκρών, τα φαντάσματα, επέστρεφαν στη γη. 
Κατά τη διάρκεια της γιορτής οι Κέλτες φορούσαν κοστούμια κατασκευασμένα από κεφάλια και δέρματα ζώων.  
Στα 400 χρόνια που οι Ρωμαίοι είχαν υπό την κυριαρχία τους την κέλτικη γή, δύο ρωμαϊκής καταγωγής γιορτές συνδυάστηκαν με τον παραδοσιακό εορτασμό του Samhain.
Μέχρι το 800 μ.Χ, η επιρροή του Χριστιανισμού είχε απλωθεί σε όλες τις κέλτικες περιοχές. Το 17ο αιώνα ο Πάπας Boniface IV ανακήρυξε την 1η Νοέμβρη ως Ημέρα των Αγίων Πάντων γia  να τιμήσει τους Αγίους και τους Μάρτυρες. Σήμερα πιστεύεται ευρέως ότι ο Πάπας προσπάθησε να αντικαταστήσει την κέλτικη γιορτή των νεκρών με μία σχετική αλλά χριστιανική γιορτή. Η γιορτή ονομαζόταν επίσης All-halows ή All hallomas και η προηγούμενη νύχτα, η νύχτα του Samhain, ξεκίνησε να αποκαλείται All-hows Eve και τελικά Halloween. Ακόμα αργότερα, το 1000 μ.Χ, η εκκλησία ανακηρύσει τη 2η μέρα του Νοέμβρη "Ημέρα όλων των ψυχών" για να τιμήσει με αυτό τον τρόπο τους νεκρούς. 
Η ημέρα αυτή εορταζόταν παρόμοια με το Samhain με μεγάλες φωτιές, παρελάσεις και μεταμφιέσεις με κοστούμια αγίων, αγγέλων και διαβόλων. 
Το έθιμο του Halloween έφθασε στην Αμερική το 1840 από Ιρλανδούς μετανάστες. Κάποια από τα έθιμα της γιορτής αυτής σήμερα, εκτός από τη μεταμφίεση, που προέρχεται από το Samhain, είναι ο φωτισμός των κολοκύθων, από τη λαϊκή παράδοση για τον Jack-o-lantern και το "trick or treat" που έχει τις ρίζες του σε ένα ευρωπαϊκό έθιμο του 9ου αιώνα.
Φυλαχτείτε από αυτές τις παγανιστικές Σατανικές γιορτές, και φυλάξτε τα παιδιά σας.
Καταλάβατε επιτέλους ότι είμαστε ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ Εκτός και αν ...........


Ιρλανδία
ΕικόναTo Holloween γιορτάζεται το τελευταίο βράδυ του Οκτωβρίου. Τα παιδιά μασκαρεύονται και πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα κρατώντας ένα καλαθάκι και μαζεύουν σοκολάτες, καραμέλλες, μήλα κλπ
To Holloween συνδέεται με το μυστικιστικό, το μεταφυσικό. Προέρχεται απο την αρχαία κελτική γιορτή Samhain. Οι Κέλτες που έζησαν πριν περίπου 2000 χρόνια στην περιοχή που σήμερα είναι η Ιρλανδία, η Βρετανία και η Βόρεια Γαλλία γιόρταζαν την 1η Νοεμβρίου την πρωτοχρονιά. Η ημέρα αυτή ήταν η τελευταία ημέρα του καλοκαιριού και της συγκομιδής και άρχιζε ο σκοτεινός και κρύος χειμώνας που συνδέονταν με τον θάνατο των ανθρώπων και της Φύσης.
Πίστευαν ότι ήταν η ιδανικότερη νύχτα του χρόνου για να έρθει σε επαφή ο κόσμος των πνευμάτων με τον φυσικό, τον υλικό κόσμο και το βράδυ αυτό οι ψυχές των νεκρών επέστρεφαν στη γη.
Αν και προκαλούσαν προβλήματα στους καρπούς τα πνεύματα των νεκρών, διευκόλυνε η παρουσία τους τους Δρυΐδες ιερείς να προβλέψουν το μέλλον. Για έναν λαό που εξαρτώνταν κυριως από τον άστατο καιρό, οι προβλέψεις αυτές είχαν μεγάλη σημασία γιατί έπαιρναν οδηγίες για το πως θα πορευτούν τους ατέλειωτους χειμωνιάτικους μήνες.
Τη μέρα αυτή, οι Δρυΐδες ιερείς, άναβαν τεράστιες φωτιές και οι λαός έφερνε και έκαιγε καρπούς και ζώα ως θυσία στους θεούς.
Κατά την τελετή, φορούσαν κοστούμια από δέρματα και κεφάλια ζώων και προσπαθούσαν να προβλέψουν το μέλλον ο ένας του άλλου.
Οταν τελείωνε η τελετή, έπαιρναν φωτιά από την ιερή φωτιά που άναβαν οι ιερείς και με αυτή άναβαν τη φωτιά στις εστίες των σπιτιών τους που είχαν σβήσει νωρίτερα εκείνο το βράδυ πιστεύοντας ότι η φωτιά αυτή θα τους προστάτευε κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Η λέξη Halloween όπως και η παλαιότερη Hallowe'en είναι σύντμηση των λέξεων All-hallow-even που σημαίνει παραμονή των Αγίων Πάντων.
ΕικόναΠαγανιστική γιορτή της συγκομιδής και αφιερωμένη στον άϋλο κόσμο των πνευμάτων μέχρι που οι χριστιανοί κατά την πάγια τακτική τους τη μετέτρεψαν σε γιορτή αφιερωμένη στους Αγίους Πάντες.
Στην Ιρλανδία επίσης λέγεται και Pooky Night. Ονομάστηκε έτσι από το puca, Phooka (Old Irish), ένα ζωηρό και άτακτο ξωτικό.
Χριστιανοί θεολόγοι, Ευαγγελικοί, Προτεστάντες, Ορθόδοξοι και Καθολικοί θεωρούν τη γιορτή του Halloween ως αντίθετη στη χριστιανική πίστη λόγω της σύνδεσής της με το μεταφυσικό, τα μασκαρέματα και φυσικά την παγανιστική προέλευσή της ως γιορτή των νεκρών, των πνευμάτων.
Κατά την άποψή τους, λόγω σύνδεσης με το μεταφυσικό, ελαχιστοποιεί στα μάτια των πιστών την κακία του διαβόλου καθώς και τον κίνδυνο ενασχόλησης με το μεταφυσικό. Την ίδια άποψη μοιράζονται και οι Εβραίοι και οι Μουσουλμάνοι και δεν επιτρέπουν στα παιδιά τους να λάβουν μέρος στη γιορτή.
ΕικόναΕικόναΜέχρι το 43 μ.Χ. οι Ρωμιοί κυρίευσαν τη γη των Κελτών.
Στα 400 χρόνια ρωμαϊκής κυριαρχίας, δύο ρωμαϊκές γιορτές συγχωνεύτηκαν με την κελτική γιορτή Samhain. Η πρώτη ήταν η γιορτή Feralia στα τέλη Οκτωβρίου που ήταν αφιερωμένη στους νεκρούς και η δεύτερη ήταν η γιορτή της θεάς των δέντρων και των φρούτων Pomona.

Το σύμβολό της ήταν το μήλο εξ ου και η συνήθεια να δίνουν μήλα το Halloween. 
ΕικόναChant for Samhain
A year of beauty. A year of plenty. A year of planting. A year of harvest.
A year of forests. A year of healing. A year of vision. A year of passion.
A year of rebirth. A year of rebirth. This year may we renew the earth.
Let it begin with each step we take. Let it begin with each change we make.
Let it begin with each chain we break. And let it begin every time we awake
.


Ποιοι θα επέμβουν να σταματήσει αυτό το κακό..........


Αποκριάτικα έθιμα 

Καρναβάλι από τη Κρήτη έως τη Θράκη
Τα τελευταία χρόνια γίνονται σοβαρές προσπάθειες να αναβιώσουν τα παραδοσιακά αποκριάτικα έθιμα σε πολλά μέρη της χώρας. ‘Ενα πραγματικό ψηφιδωτό ιστορίας και λαογραφίας του παρελθόντος ζωντανεύει ξανά ...

Οι Αποκριές είναι η περίοδος των τριών εβδομάδων πριν από την Καθαρή Δευτέρα οπότε αρχίζει και η μεγάλη νηστεία της Σαρακοστής. Αποκριά (αποκρεά) σημαίνει αποχή από το κρέας. Επίσης, κατά μία εκδοχή, η λατινογενής λέξη «Καρναβάλι» αποτελείται από τις λέξεις carne = κρέας και vale = χαιρετώ. Οι μελετητές συμφωνούν πως οι ρίζες των εθίμων της Αποκριάς βρίσκονται στην αρχαιότητα. Στις πομπές που γίνονταν κατά τη διάρκεια των Ελευσινίων Μυστηρίων (που μαζί με τα Διονύσια ήταν οι πρόγονοι του σημερινού καρναβαλιού), για να μεταφερθεί το Ιερό Πέπλο της Αθηνάς στον Παρθενώνα, μέσω της Ιεράς Οδού. Παρήλαυνε επίσης και μια μικρογραφία Ιερού Πλοίου (Πάραλος, Σαλαμινία) πάνω σε ρόδες. Σε αρχαία αγγεία συναντάμε παράσταση του Διονύσου που κάθεται πάνω σε ένα τέτοιο πλοίο. Ετσι, κατά την άλλη εκδοχή, η λέξη Καρναβάλι προέρχεται από τις λατινικές λέξεις «carrus navalis», που σημαίνει ναυτικό αμαξίδιο.
Μέχρι πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Αποκριά γιορταζόταν στην Ελλάδα με παρέες μεταμφιεσμένων που κυκλοφορούσαν στους δρόμους τραγουδώντας άσεμνα και σκωπτικά τραγούδια. Το κέφι ήταν πηγαίο και άφθονο. Ομως αυτά χάθηκαν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό και επικράτησαν τυποποιημένες εορταστικές εκδηλώσεις με αποκριάτικες στολές και άρματα. Το μεγαλύτερο καρναβάλι στην Ελλάδα γίνεται στην Πάτρα. Οι εκδηλώσεις αρχίζουν κάθε χρόνο στις 17 Ιανουαρίου και λήγουν την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς με το κάψιμο του βασιλιά Καρνάβαλου και τη μεγάλη παρέλαση. Ας δούμε τι γίνεται και στην υπόλοιπη επικράτεια. 
ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ
ΡΕΘΥΜΝΟ

Κανταδόροι με κιθάρες, μαντολίνα και παλιές μελωδίες. Οι μασκαράδες θα περάσουν από τη Μεγάλη Πόρτα και θα χορέψουν στους δρόμους της «Μικρής» και της «Μεγάλης» αγοράς, με τους ρυθμούς της φιλαρμονικής. Οι καρναβαλικές εκδηλώσεις κορυφώνονται με τη μεγάλη παρέλαση στην παραλιακή λεωφόρο Σ. Βενιζέλου με κατάληξη την Πλατεία Αγνώστου Στρατιώτη, για γλέντι, χορό και αποχαιρετισμό του καρναβαλιού. Την Καθαρή Δευτέρα στα χωριά Μέρωνα και Μελιδόνια αναβιώνουν έθιμα όπως το κλέψιμο της νύφης, ο «Καντής», το μουντζούρωμα, τα οποία, σε συνδυασμό με το καλό κρασί και τους ήχους της λύρας, αποτελούν μια μοναδική εμπειρία.
 

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΣΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ
ΚΑΡΠΑΘΟΣ
Την Καθαρή Δευτέρα λειτουργεί το Λαϊκό Δικαστήριο Ανήθικων Πράξεων. Κάποιοι κάνουν άσχημες χειρονομίες σε κάποιους άλλους και συλλαμβάνονται από τους Τζαφιέδες (χωροφύλακες) για να οδηγηθούν στο Δικαστήριο, που το αποτελούν οι σεβάσμιοι του νησιού. Τα αυτοσχέδια αστεία και τα γέλια ακολουθεί τρικούβερτο γλέντι.

ΛΕΡΟΣ
Οι Αποκριές γιορτάζονται με τις «καμουζέλες», μασκαράτες, και τους αυτοσχέδιους ποιητές που σκαρώνουν περιπαικτικά στιχάκια τα οποία απαγγέλλουν παιδιά ντυμένα καλογεράκια πηγαίνοντας από σπίτι σε σπίτι. Το ίδιο έθιμο έχουν επίσης και στη Σύμη.

 

Στη γενέτειρα του Διονύσου ο εορτασμός ξεκινά το πρώτο Σάββατο της Αποκριάς με το σφάξιμο των χοίρων. Το μεσημέρι της τελευταίας Κυριακής, στην Απείρανθο εμφανίζονται οι «κουδουνάτοι». Αυτοί φορούν κάπα και κουκούλα, γυρνούν το χωριό κάνοντας θόρυβο και προκαλούν με άσεμνες εκφράσεις. Οι ίδιοι κρατούν «σόμπα», ξύλο που παραλληλίζεται με τον διονυσιακό φαλλό. Μαζί τους μπλέκονται ο «Γέρος», η «Γριά» και η «Αρκούδα». Στις αποκριάτικες εκδηλώσεις των «Κουδουνάτων» μπορεί κανείς να δει το «γάμο της νύφης», το «θάνατο», την «ανάσταση του νεκρού» και το «όργωμα». Την Καθαρή Δευτέρα στις κοινότητες Ποταμιά, Καλόξιδο, Λιβάδια κ.α. οι κάτοικοι ντύνονται «Κορδελάτοι» ή «Λεβέντες», γιατί στο φέσι και στους ώμους έχουν κορδέλες. Οι Κορδελάτοι είναι φουστανελοφόροι και η δεύτερη ονομασία τους «Λεβέντες» αποδίδεται στους πειρατές. Από κοντά τους ακολουθούν και οι ληστές, οι «Σπαραρατόροι», που αρπάζουν τις κοπέλες για να τις βάλουν με το ζόρι στο χορό και στο γλέντι, που κρατάει ώς το πρωί.

 ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΣΤΑ ΙΟΝΙΑ ΝΗΣΙΑ ΖΑΚΥΝΘΟΣ

Παραδοσιακός ντελάλης γυρίζει το νησί και διαλαλεί το πρόγραμμα του καρναβαλιού. Σε όλη τη διάρκεια της Αποκριάς διοργανώνονται χοροί, παρελάσεις, μασκαράτες, ενώ θεατρικές ομάδες παίζουν στις πλατείες και στους δρόμους. Τις Κυριακές των Απόκρεω και της Τυρινής γίνεται η περιφορά του Καρνάβαλου με τη συνοδεία αρμάτων από όλες τις περιοχές του νησιού. Οι εκδηλώσεις κλείνουν με την πολύ διασκεδαστική «Κηδεία της Μάσκας». Μια αναπαράσταση – παρωδία κηδείας με πολύ γέλιο, όπου τη θέση του νεκρού παίρνει ο Καρνάβαλος, ενώ ακολουθούν οι θλιμμένοι συγγενείς, με απερίγραπτη εξέλιξη. Το καρναβάλι δεν περιορίζεται μόνο στην πόλη, αλλά μεταφέρεται και σ’ όλα τα χωριά του νησιού.

ΚΕΡΚΥΡΑ
Ο Ντελάλης το πρωί, με σαλπιγκτές και τυμπανιστές, θα διαβεί τους δρόμους της πόλης για να αναγγείλει τον ερχομό του Σιόρ Καρνάβαλου. Η μεγάλη πομπή, με άρματα, φιλαρμονικές και μασκαρεμένες συντροφιές, κατευθύνεται στην Κάτω Πλατεία για το καθιερωμένο γλέντι.
Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς η παρέλαση του Σιόρ Καρνάβαλου, αφού διαβεί το Σαρρόκο, την οδό Γ. Θεοτόκη, τις Κάρντε Λάκουες, θα τερματίσει στην Κάτω Πλατεία όπου θα γίνει το κάψιμό του.
 

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΣΤΗ ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΔΑ ΑΜΦΙΣΣΑ
Οι θρύλοι για τα «στοιχειά» είχαν μεγάλη διάδοση στην περιοχή. Λέγεται πως τα «στοιχειά» αποτελούν ψυχές σκοτωμένων ανθρώπων ή ζώων που τριγυρίζουν στην περιοχή. Το σπουδαιότερο στοιχειό που είναι συνδεδεμένο με την παράδοση είναι το . Αυτό αγαπούσε και προστάτευε τους Ταμπάκηδες (βυρσοδέψες), τους οποίους η δουλειά τούς ανάγκαζε να βρίσκονται στη Βρύση νύχτα – μέρα. Πολλοί ορκίστηκαν πως είδαν το στοιχειό να τριγυρίζει τη νύχτα σ’ όλη τη συνοικία, να καταλήγει στην πηγή του νερού και να χάνεται. Ακόμη διηγούνται οι πιο παλαιοί πως το στοιχειό της Χάρμαινας έβγαινε κάθε Σάββατο βράδυ, κατέβαινε από της «Κολοκυθούς το Ρέμα» και γύριζε στους δρόμους μουγκρίζοντας και σέρνοντας αλυσίδες. Το τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς αναβιώνει στην Αμφισσα ο θρύλος του «στοιχειού». Από τη συνοικία Χάρμαινα, όπου βρίσκονται τα παλιά Ταμπάκικα, και τα σκαλιά του Αη Νικόλα κατεβαίνει το «στοιχειό» και μαζί ακολουθούν εκατοντάδες μεταμφιεσμένοι. Στο ιστορικό μεγάλο καφενείο της πόλης γίνονται συζητήσεις σατιρικού περιεχομένου για τους θρύλους και τα στοιχειά.
ΣΚΥΡΟΣ
Με την αρχή του Τριωδίου και κάθε Σαββατοκύριακο των ημερών της Αποκριάς, το έθιμο του νησιού θέλει τον «γέρο» και την «κορέλα» να βγαίνουν στους δρόμους και να δίνουν μια ξεχωριστή εικόνα των ημερών. Ο «γέρος» φοράει χοντρή μαύρη κάπα, άσπρη υφαντή βράκα και έχει στη μέση του 2 – 3 σειρές κουδούνια, το βάρος των οποίων μπορεί να φτάσει και τα 50 κιλά. Το πρόσωπό του καλύπτεται από προβιά μικρού κατσικιού και, περπατώντας με χορευτικό ρυθμό, καταφέρνει να ηχούν μελωδικά τα κουδούνια που φοράει. Η «κορέλα», η ντάμα του γέρου, είναι ντυμένη με παραδοσιακά σκυριανά ρούχα, με κυρίαρχο χρώμα το άσπρο σε πλήρη αντίθεση με το μαύρο χρώμα του «γέρου», έχοντας και αυτή καλυμμένο το πρόσωπό της. Το δίδυμο αυτής της σκυριανής Αποκριάς συνοδεύει πολλές φορές και ο «φράγκος». Αυτός ο μασκαράς, ντυμένος με παραδοσιακά ρούχα του νησιού αλλά και παντελόνι, σατιρίζει εκείνους τους Σκυριανούς που έβγαλαν τις βράκες και φόρεσαν παντελόνια (φράγκικα). Μια άλλη εκδήλωση της σκυριανής Αποκριάς είναι η «τράτα», που είναι αναπαράσταση ναυτικής ζωής, όπου ψαράδες στην πλειονότητά τους σατιρίζουν έμμετρα καταστάσεις και γεγονότα που αφορούν στην κοινωνική ζωή στην Ελλάδα γενικότερα. Την Καθαρή Δευτέρα, σχεδόν όλοι οι Σκυριανοί με παραδοσιακές τοπικές στολές κατεβαίνουν στην πλατεία του χωριού και χορεύουν και τραγουδούν σκυριανά τραγούδια. 
ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ
ΤΥΡΝΑΒΟΣ
 Πιστοί στην παράδοση οι κάτοικοι του Τυρνάβου, την Τρίτη, πριν από την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, ξεκινούν τις εκδηλώσεις προς τιμήν του Διονύσου, που κορυφώνονται την Καθαρή Δευτέρα με το «Μπουρανί» (χορτόσουπα χωρίς λάδι). Γύρω από την προετοιμασία του στήνεται ολόκληρο το σκηνικό του παιχνιδιού με φαλλικά σύμβολα και τολμηρά πειράγματα από τους «μπουρανίδες».
<<ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥ ΤΥΡΝΑΒΟΥ. ΑΥΤΟ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ. ΠΟΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΘΑ ΕΠΕΜΒΕΙ............ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΑΥΤΟ?   το σχόλιο ειναι απο τα Χristianika nea>>
 ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
ΣΟΧΟΣ
Οι «Κουδουνοφόροι Τράγοι», από αιώνες πριν μέχρι και σήμερα, την περίοδο της Αποκριάς γεμίζουν τους δρόμους του Σοχού, αναστατώνουν γη και ουρανό, προκαλούν τη φύση και την κοινωνία. Ομάδες μεταμφιεσμένων με μαύρες γιδοπροβιές, ζωσμένοι με τα τέσσερα ογκώδη σιδερένια κουδούνια, παρουσιάζονται από παντού, χοροπηδούν και σείουν τα κουδούνια τους ενώ τραγουδούν με γοερή φωνή.

 ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ
ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ
Πραγματοποιείται αναβίωση του εθίμου του «Μπέη», που περιέχει διονυσιακά στοιχεία και έχει σατιρικό χαρακτήρα. Ο Μπέης είναι ώριμος άντρας με μουστάκι, ντυμένος με «γούνα», βαμμένος με κοκκινάδι, πολλά στολίδια, μαύρο φέσι, μπότες και φέρει μαζί του ραβδί, πιστόλια και ναργιλέ. Μέσα από αυτή την αναπαράσταση σατιριζόταν η τουρκική κατοχή και η ανέχεια της εποχής εκείνης.
Προηγείται όλων ο τελάλης, ακολουθεί η φρουρά του Μπέη, έπειτα ο ίδιος, οι αυλικοί και οι γεωργοί. Το ντύσιμο σχεδόν όλων των προσώπων βασίζεται σε ρούχα παλαιότερων εποχών και στον αυτοσχεδιασμό. Αφού τελειώσει η «γύρα» του μπέη, γίνεται αναπαράσταση των τοπικών εργασιών (όργωμα, θερισμός) από τους γεωργούς. Ακολουθεί γαϊδουροδρομία και ρωμαϊκή πάλη. Μετά την ολοκλήρωση της ρωμαϊκής πάλης στο Μεσοχώρι, ο κόσμος μαζεύεται στις ταβέρνες και μαζί με το προσωπικό του Μπέη πίνει και διασκεδάζει με παραδοσιακά όργανα της περιοχής.
 
 

Φεβρουάριος: ο μήνας των καθαρμών 

 Φεβρουάριος ή Φλεβάρης 
Ονομασία του μήνα Φεβρουαρίου
Ετυμολογία μήνα: Ο Φεβρουάριος παράγεται από το λατινικό ρήμα februare, που σημαίνει καθαίρω, αγνίζω, αποβάλλω τα καθάρματα.
Ο Φεβρουάριος προστέθηκε στο Ρωμαϊκό έτος σαν ο τελευταίος μήνας από τον Πομπίλιο Νουμά. Είναι μήνας διαβατήριος και αποκαθαρκτικός.
Το 153 π,χ. μεταφέρθηκε στη θέση που έχει σήμερα (δεύτερος μήνας του έτους), και σε αυτή τη θέση διατηρήθηκε και στο Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Στη διάρκειά του οι Ρωμαίοι διοργάνωναν τελετές καθαρμών και εξαγνισμών.
Η λατινική λέξη februa σημαίνει καθάρσιος-καθαρκτικός και το ουδέτερο πληθυντικού februa, σήμαινε όχι μόνο καθαρτήριος, αλλά και συγκεκριμένα ειδική γιορτή που γίνονταν τον μήνα Φεβρουάριο.
Ο μήνας λοιπόν που περιλάμβανε τους καθαρμούς ονομάστηκε Februarious mensis και μετά από παράλειψη του mensis (μήνας) έμεινε η λέξη Φεβρουάριος.
Η Άλκη Κυριακίδου-Νέστορος αναφέρει ότι ο Φέβρουος ήταν ο θεός των νεκρών και η Φεβρούα ήταν η θεά που επόπτευε τους καθαρμούς και τους εξαγνισμούς.
Ο μήνας Φεβρουάριος ήταν αφιερωμένος λοιπόν από τους Ρωμαίους στον εξαγνισμό και επιπρόσθετα, επειδή ήταν πολύ βροχερός τον είχαν αφιερώσει στον Ποσειδώνα.
Ο Φεβρουάριος αντιστοιχούσε προς τον αττικό μήνα Ανθεστηριώνα.
Με την καθιέρωση του Ιουλιανού ημερολόγιου (46 π.χ.) περιορίστηκαν οι μέρες του μήνα αυτού από 30 που ήταν ως τότε σε 29, και την εποχή του αυτοκράτορα Αυγούστου του αφαιρέθηκε μια ακόμη ημέρα, που προστέθηκε στον μήνα Αύγουστο προς τιμήν του Αυτοκράτορα.

 ΠΩΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΟΙ <<ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ>> ΤΟ ΚΑΡΝΑ-ΒΑΛΙ
ΕΘΙΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΤΟΠΟΥ , ΠΟΣΟ <<ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ>> ΕΙΝΑΙ?

ΚΑΡΠΑΘΟΣ

Την Καθαρή Δευτέρα λειτουργεί το Λαϊκό Δικαστήριο Ανήθικων Πράξεων. Κάποιοι κάνουν άσχημες χειρονομίες σε κάποιους άλλους και συλλαμβάνονται από τους Τζαφιέδες (χωροφύλακες) για να οδηγηθούν στο Δικαστήριο, που το αποτελούν οι σεβάσμιοι του νησιού. Τα αυτοσχέδια αστεία και τα γέλια ακολουθεί τρικούβερτο γλέντι. Επίσης! Οι παράδοξοι χοροί των μασκοφορεμένων, οι οποίοι συνδέονται με την αρχαϊκή πίστη στην επάνοδο των ψυχών στη γη, θυμίζουν, σύμφωνα με τον Μιχαήλ Μερακλή, τη μεταμφίεση των «Σατανά(δ)ων» στη Χάλκη της Δωδεκανήσου. Σε παρόμοια πίστη βασίζονται οι «Καμουζέλλες» (από το Ισπανικό gambujo = προσωπείο), όπως λέγονται οι μασκαράτες στην Κάρπαθο, τη Λέρο και τη Σύμη. Στο πλαίσιο της καρναβαλικής κοινωνικής ανατροπής του κόσμου βρίσκεται και η φραστική ελευθεροστομία. «Το τρίψιμο του πιπεριού», ένα μουσικο-χορευτικό δρώμενο σεξουαλικής ελευθεριότητας, με απόλυτη κινησιολογική αποδέσμευση, αναβιώνει στο Όθος Καρπάθου.

ΜΕΘΩΝΗ

Εδώ αναβιώνει «του Κουτρούλη ο γάμος». Καρναβάλι - γάμος που κρατάει από τον 14ο αιώνα. Στις μέρες μας, το ζευγάρι των νεονύμφων είναι δύο άντρες, που μαζί με τους συγγενείς πηγαίνουν στην πλατεία, όπου γίνεται ο γάμος με παπά και με κουμπάρο. Διαβάζεται το προικοσύμφωνο και ακολουθεί τρικούβερτο γλέντι.

ΑΜΦΙΣΣΑ


Οι θρύλοι για τα «στοιχειά» είχαν μεγάλη διάδοση στην περιοχή. Λέγεται πως τα «στοιχειά» αποτελούν ψυχές σκοτωμένων ανθρώπων ή ζώων που τριγυρίζουν στην περιοχή. Το σπουδαιότερο στοιχειό που είναι συνδεδεμένο με την παράδοση είναι το στοιχειό της «Χάρμαινας». Αυτό αγαπούσε και προστάτευε τους Ταμπάκηδες (βυρσοδέψες), τους οποίους η δουλειά τούς ανάγκαζε να βρίσκονται στη Βρύση νύχτα - μέρα. Πολλοί ορκίστηκαν πως είδαν το στοιχειό να τριγυρίζει τη νύχτα σ' όλη τη συνοικία, να καταλήγει στην πηγή του νερού και να χάνεται. Ακόμη διηγούνται οι πιο παλαιοί πως το στοιχειό της Χάρμαινας έβγαινε κάθε Σάββατο βράδυ, κατέβαινε από της «Κολοκυθούς το Ρέμα» και γύριζε στους δρόμους μουγκρίζοντας και σέρνοντας αλυσίδες. Το τελευταίο Σαββατοκύριακο της Αποκριάς αναβιώνει στην Αμφισσα ο θρύλος του «στοιχειού». Από τη συνοικία Χάρμαινα, όπου βρίσκονται τα παλιά Ταμπάκικα, και τα σκαλιά του Αη Νικόλα κατεβαίνει το «στοιχειό» και μαζί ακολουθούν εκατοντάδες μεταμφιεσμένοι. Στο ιστορικό μεγάλο καφενείο της πόλης γίνονται συζητήσεις σατιρικού περιεχομένου για τους θρύλους και τα στοιχειά.


ΤΥΡΝΑΒΟΣ


Πιστοί στην παράδοση οι κάτοικοι του Τυρνάβου, την Τρίτη, πριν από την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς, ξεκινούν τις εκδηλώσεις προς τιμήν του Διονύσου, που κορυφώνονται την Καθαρή Δευτέρα με το «Μπουρανί» (χορτόσουπα χωρίς λάδι). Γύρω από την προετοιμασία του στήνεται ολόκληρο το σκηνικό του παιχνιδιού με φαλλικά σύμβολα και τολμηρά πειράγματα από τους «μπουρανίδες».


ΝΑΞΟΣ

Στη γενέτειρα του Διονύσου ο εορτασμός ξεκινά το πρώτο Σάββατο της Αποκριάς με το σφάξιμο των χοίρων. Το μεσημέρι της τελευταίας Κυριακής, στην Απείρανθο εμφανίζονται οι «κουδουνάτοι». Αυτοί φορούν κάπα και κουκούλα, γυρνούν το χωριό κάνοντας θόρυβο και προκαλούν με άσεμνες εκφράσεις. Οι ίδιοι κρατούν «σόμπα», ξύλο που παραλληλίζεται με τον διονυσιακό φαλλό.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΑΛΛΟΣ?


Ας μου συγχωρεθεί αυτή η δημοσίευση αλλά είναι ανάγκη να έλθει αυτή η γνώση μέσα στούς ανθρώπους γιά να καταλάβουν το τι κάνουν.



Αριστερά: Ο θεός - φαλλός «Τύχων» και η θεά Τύχη. Ο Τύχων ήταν θεότητα της ορφικο-διονυσιακής Θρησκείας. Μαρμάρινο ανάγλυφο της Ακυλείας. (Πηγή περιοδικό «Δαυλός» Αύγουστος - Σεπτέμβριος 2001) Δεξιά: Εδώ σε πρώτο πλάνο το «Ιερό Αιδοίον» από...σαμπρέλα ρόδας τρακτέρ(!) καλυμμένο με προβιές και πιο πίσω ο «Ιερός Φαλλός», ή «θεός του Σύμπαντος», πλαισιωμένος από άλλους ποικιλόχρωμους φαλλούς. (Πηγή: Περιοδικό Τ.Μ., τεύχος 102, άρθρο «Καρναβάλι, η αρχαιότερη Απολλώνια Ελληνική Εορτή», Μάριος Βερέττας, σελ. 17) ...τις τελευταίες ημέρες του ελληνικού Καρναβαλιού μια μεγάλη ομάδα Αθηναίων Διιπετών ανεβήκαμε στον Τύρναβο για να κοινωνήσομε τη Διονυσιακή μέθη των ημερών που επιβάλλει το τοπικό έθιμο Μπουρανί, ήτοι να πιούμε, να μεθύσουμε και να φαλλοπροσκυνήσουμε βεβαίως.... ανάμεσα στους εκατοντάδες πήλινους φαλλούς που στολισμένοι με μια κόκκινη κορδέλα κι ένα κερί να καίει δίπλα τους βρίσκονταν σε κάθε τραπέζι, στον τεράστιο φαλλό που πάνω σε ένα άρμα στεκόταν στη μέση της γιορτής, αδιαφιλονίκητος άρχοντας της ημέρας, στους μεθυσμένους γλεντηστές του χωριού που επέβαλλαν το προσκύνημα και το φίλημα του φαλλού...» (Πηγή: Διιπετές, τ. 15, Ελαφηβολιών - Μάρτιος 1996, σελ. 29) Φαλλός στο κεφάλι έφερνε τύχη. Οι φαλλοί σε δημόσιους χώρους δεν ήταν πάντοτε ταμπού, όπως είναι σήμερα. Πριν από περίπου 1800 χρόνια για παράδειγμα, στην αρχαία Ρώμη, ένα πέος σε στύση ήταν σύμβολο καλής τύχης. Κατά την ανασκαφή σε μια ρωμαϊκή βίλα στην Ελβετία βρέθηκε ένα μπρούντζινο αγαλματίδιο ενός άντρα με ένα φαλλό στο κεφάλι. Το αγαλματίδιο κοσμούσε αρχικά ένα ζυγό άμαξας για άλογα. (Πηγή: Περιοδικό Science Illustrated, τεύχος 19, σελ. 20)

Α.ναφορικά με τις μυήσεις στον Διόνυσο, υπάρχει μία χαρακτηριστική και ενδιαφέρουσα εικονογραφία... Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο των παραστάσεων αυτών είναι ένας τεράστιος ορθωμένος φαλλός σε καλάθι κοσκινίσματος σιτηρών, το λίκνον, καλυμμένο με ύφασμα, ο οποίος αποκαλύπτεται είτε από μια γυναικεία μορφή γονατισμένη... (Πηγή: Μυστηριακές Λατρείας της Αρχαιότητας, Walter Burkert, εκδ. Καρδαμίτσα, σελ 116)
Η γνώση της άγνοιας μας, είναι η αρχή της γνώσης ! Όποιος σκορπίζει γνώση, μαζεύει χαρά ! 

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ Η ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ;

ΕΓΙΝΕ Η ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΑ. ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΓΕ ΤΑ ΕΞΗΣ: << ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ ΑΡΧΙΣΕ. Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ ΠΑΡΕΛΑΒΕ ΤΟ ΛΑΒΑΡΟ ΚΑΙ ΚΗΡΥΞΕ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ.
ΜΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΟΛΥΧΡΩΜΑ ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΚΤΟΞΕΥΤΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΑΠΟ ΤΡΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΙ ΕΝΑ LASER SHOW, ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 9 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ Η ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΝΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ 2010. >>

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΣΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΑΤΟΥΜΕ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ; ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΣΤΙΣ 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΝΑ ΝΤΥΝΕΤΑΙ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ; ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΞΙΟ ΑΠΟΡΙΑΣ...

ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΕΧΕΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ; Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΧΙ ! Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΙΑΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΘΑΡΑ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΡΧΑΙΕΣ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ, ΟΠΩΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΔΙΟΝΥΣΟ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ–ΤΗΣ ΜΕΘΗΣ – ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΚΟΛΑΣΙΑΣ.

Η ΓΙΟΡΤΗ ΑΥΤΗ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΕΑΙ ΣΤΗΝ ΜΕΣΟΠΟΤΑΜΙΑ ΣΤΗΝ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΓΝΩΣΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΒΑΒΥΛΩΝΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΗΓΗ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑΣ. ΕΚΕΙ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΕΙΣ. ΤΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΟΥΡ, ΣΤΗ ΜΕΣΟΠΟΤΑΜΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΑΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΕΤΟΙΩΝ ΤΕΛΕΤΩΝ.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΒΑΒΥΛΩΝΑΣ Ο ΝΕΒΡΩΔ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΑΘΙΕΡΩΣΕ ΠΡΩΤΟΣ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΓΙΟΡΤΗ. ΟΠΟΥ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΕΞΑΠΛΩΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ. ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΔΙΑΙΩΝΙΣΤΗΚΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΔΙΟΝΥΣΟ.

Ο ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΟΝΟΜΑΖΟΤΑΝ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗΣ Η ΔΙΟΝΥΣΟΣ Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΠΕΙΔΗ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΡΟΣΦΕΡΩΝΤΑΣ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΙΔΑΝΙΚΩΝ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΗΡΩΙΚΩΝ ΠΑΘΩΝ ΕΒΓΑΖΕ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΘΕΑΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΝΩΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ, ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΝ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ.

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΕΙΝΑΙ : ΙΑΚΧΟΣ – Η -ΒΑΚΧΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΗΜΙΤΙΚΟΥ ΘΕΟΥ ΒΑΑΛ – (ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΡΝΑ – ΒΑ - ΛΙ, ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΒΑΑΛ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΕΞΗ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ) – ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ : ΚΥΡΙΟΣ – ΔΕΣΠΟΤΗΣ – ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ. Ο ΒΑΑΛ ΛΑΤΡΕΥΟΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΑΝΑΝΑΙΟΥΣ ΣΑΝ ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΑΛΛΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΤΑΝ ΩΣ ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ - ΚΑΙ ΩΣ ΘΕΟΣ ΗΛΙΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ. ΟΙ ΒΑΒΥΛΩΝΙΟΙ ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΟΥΣΑΝ ΒΕΛ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΒΗΛΟ.

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΟΜΩΣ ΜΑΣ ΠΡΟΤΡΕΠΕΙ:
Β’ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Σ’ – 15 - 18 : (15)Τίνα δε συμφωνίαν ο Χριστός με τον
Βελίαλ; ή τίνα μερίδα ο πιστός με τον άπιστον; (16) Τίνα δε συμβίβασιν ο ναός του Θεού με τα είδωλα; διότι σεις είσθε ναός Θεού ζώντος, καθώς είπεν ο Θεός ότι θέλω κατοικεί εν αυτοίς και περιπατεί, και θέλω είσθαι Θεός αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαός μου. (17) Διά τούτο. Εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αποχωρίσθητε, λέγει Κύριος, και μη εγγίσητε ακάθαρτον, και εγώ θέλω σας δεχθή, (18) και θέλω είσθαι Πατήρ σας, και σεις θέλετε είσθαι υιοί μου και θυγατέρες, λέγει Κύριος παντοκράτωρ
.

ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΠΟΥ ΔΙΔΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΛΕΞΗ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΑΤΙΝΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ « CARRUS NAVALIS » ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΝΑΥΤΙΚΟ ΑΜΑΞΙΔΙΟ, ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑΤΙ ΣΤΙΣ ΠΟΜΠΕΣ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΩΝ ΓΙΟΡΤΩΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΛΕΥΣΙΝΙΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΝΤΟΥΣΑΝ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΑΜΑΞΙΔΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΙΧΑΝ ΡΟΔΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΟΛΙΖΑΝ ΜΕ ΑΝΘΗ ΚΑΙ ΚΑΡΠΟΥΣ, ΟΠΩΣ ΣΕ ΑΡΧΑΙΑ ΑΓΓΕΙΑ ΣΥΝΑΝΤΑΜΕ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΠΟΥ ΚΑΘΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΤΕΤΟΙΟ ΑΜΑΞΙΔΙΟ.

ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΠΕΡΙΕΛΑΜΒΑΝΑΝ ΟΙΝΟΠΟΣΙΑ – ΕΥΘΥΜΙΑ – ΑΚΡΑΤΟ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ – ΚΥΜΒΑΛΑ – ΤΥΜΠΑΝΑ – ΘΙΑΣΟΥΣ –ΠΟΜΠΕΣ –ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΚΩΜΟΥΣ (ΔΗΛΑΔΗ ΣΥΜΠΟΣΙΑ ΜΕΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΧΟΡΟΥ) – ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΥΣ ΚΑΙ ΦΑΛΛΟΦΟΡΙΕΣ.

ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΤΗΝ ΕΔΙΝΕ Η ΓΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΟΥΛΟΥΣ ΔΙΝΟΤΑΝ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΣΟ ΚΡΑΤΟΥΣΕ Η ΓΙΟΡΤΗ, ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΜΑΖΕΥΟΝΤΟΥΣΑΝ ΜΕ ΚΑΡΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΜΑΣΚΑΡΕΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΕΠΑΙΡΝΑΝ ΜΕΡΟΣ ΣΤΙΣ ΓΙΟΡΤΑΣΤΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ.

ΑΚΟΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΩΝ ΓΙΟΡΤΩΝ ΟΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΤΕΣ Η ΚΩΜΑΣΤΕΣ ΟΠΩΣ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΝ ΟΙ ΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΣΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΑΥΤΕΣ ΑΝΤΑΛΛΑΖΑΝΕ ΕΜΠΑΙΧΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΧΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ: «ΣΚΩΜΜΑΤΑ ΕΞ ΑΜΑΞΗΣ» ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΥΣ, ΛΑΜΒΑΝΑΝΕ ΜΕΡΟΣ ΣΕ ΣΥΜΠΟΣΙΑ - ΦΟΡΟΥΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΔΕΣ (ΜΑΣΚΕΣ) ΚΑΙ ΣΤΕΦΑΝΟΥΣ, ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΟΝΤΑΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ.

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΔΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΑΓΙΟΥ ΩΣ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΣΑΡΚΟΣ ΤΙΣ «ΜΕΘΑΙΣ» ΚΑΙ ΤΙΣ «ΚΩΜΑΙΣ», ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΩΜΑΙ ;

Ο ΚΩΜΟΣ ΕΙΝΑΙ: ΕΥΘΥΜΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ - ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕΝΟ ΑΠΟ ΘΟΡΥΒΩΔΗ ΠΟΜΠΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΑΠΟ ΣΥΝΟΛΟ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΣΚΟΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΣΤΕΦΑΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑΝ ΜΕ ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΧΟΡΕΥΑΝ. ΚΩΜΟ ΟΝΟΜΑΖΑΝ ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΟΜΠΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ.

ΚΩΜΟΙ (ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ) ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΟΥΣΑΝ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑΝ ΣΤΙΣ ΠΟΜΠΕΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΑΥΛΟΥ, ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΑΣΕΛΓΗ ΚΑΙ ΠΟΡΝΙΚΑ ΑΣΜΑΤΑ. ΑΚΟΜΑ ΚΩΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΔΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟΥ (ΒΑΚΧΙΚΟΥ) ΧΟΡΟΥ.

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΟΜΩΣ ΜΑΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΤΑ ΤΟΙΑΥΤΑ ΠΡΑΤΟΝΤΕΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΘΕΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΣΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΕΙ :

ΓΑΛΑΤΑΣ Ε’ – 19 – 21 : (19) Φανερά δε είναι τα έργα της σαρκός, τα οποία είναι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, (20) ειδωλολατρεία, φαρμακεία, έχθραι, έριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, (21) φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι, και τα όμοια τούτων, περί των οποίων σας προλέγω, καθώς και προείπον, ότι οι τα τοιαύτα πράττοντες βασιλείαν Θεού δεν θέλουσι κληρονομήσει.

ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ Η ΓΙΟΡΤΗ ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ - ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ - ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ - ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΑΛΗΘΙΝΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ. ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΛΥΠΗΡΟ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΑ ΞΟΔΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥΣ, ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ (ΕΝ ΜΕΣΩ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ) ΣΤΟ ΝΑ ΠΡΑΤΟΥΝ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΓΙΟΡΤΕΣ, ΣΤΟ ΝΑ ΠΡΑΤΟΥΝ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑ, ΝΑ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ, ΚΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΜΠΝΕΥΣΤΗΣ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΓΙΟΡΤΩΝ,ΠΟΥ ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΠΟ ΤΟΝ Κ. ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ, ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΟΔΗΓΕΙΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΙΟ ΘΑΝΑΤΟ.

Ο ΘΕΟΣ ΟΜΩΣ ΜΑΣ ΠΡΟΤΡΕΠΕΙ:
Β’ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Σ’ – 17 - 18 : (17) Διά τούτο. Εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αποχωρίσθητε, λέγει Κύριος, και μη εγγίσητε ακάθαρτον, και εγώ θέλω σας δεχθή, (18) και θέλω είσθαι Πατήρ σας, και σεις θέλετε είσθαι υιοί μου και θυγατέρες, λέγει Κύριος παντοκράτωρ. 
 
 

ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ & ΤΡΙΩΔΙΟ Tα «Κούλουμα»

«Κούλουμα»

είναι εορτή που εορτάζεται στην ύπαιθρο την Καθαρή Δευτέρα, καταναλώνοντας νηστίσιμα τρόφιμα, τραγουδώντας χορεύοντας, και πετώντας τον χαρταετό.
Για την ετοιμολογία της λέξης «κούλουμα» δύο είναι οι επικρατέστερες εκδοχές.
Σύμφωνα με την πρώτη, η λέξη προέρχεται από την λατινική «Cumulus» (κόλουμους) που σημαίνει σωρός, αφθονία και τέλος, που σημαίνει το τέλος της αποκριάς, οι οποίες διαρκούν τρεις εβδομάδες, γι’ αυτό και η περίοδος αυτή ονομάζεται «Τριώδιο».

Η πρώτη εβδομάδα του Τριωδίου, ονομάζεται «Προφωνέσιμη», καθώς παλαιότερα «προφωνούσαν», δηλαδή διαλαλούσαν, την αρχή της αποκριάς.
Η δεύτερη εβδομάδα είναι η «κρεατική ή κρεοφάγος», επειδή κατανάλωναν κρέας , στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η «τσικνοπέμπτη», όπου υπάρχει το έθιμο του ψησίματος κρέατος στα κάρβουνα, εξού και η λέξη «τσικνοπέμπτη.
Η τρίτη ονομάζεται «τυρινή ή τυροφάγος», επειδή έτρωγαν γαλακτοκομικά προϊόντα. Κατά την τελευταία Κυριακή της τυροφάγου, που ονομάζεται και «τρανή αποκριά», φθάνουν στο αποκορύφωμά τους τα φαγοπότια και τα γλέντια, η ευθυμία, οι αθυροστομίες των μεταμφιεσμένων, οι άσεμνες εμφανίσεις και οι χοροί.
Σύμφωνα με την δεύτερη εκδοχή, η λέξη «κούλουμα», προέρχεται επίσης από την λατινική, λέξη «columna», που σημαίνει κίονας , κολώνα, διότι οι Αθηναίοι συνήθιζαν να γιορτάζουν την Καθαρή Δευτέρα στους στύλους του Ολυμπίου Διός, και αργότερα στο λόφο του Φιλοπάππου.
Το όνομα «Καθαρή Δευτέρα» δόθηκε, διότι οι χριστιανοί «καθαρίζονται» σωματικά και πνευματικά, καθώς την ημέρα αυτή ξεκινά νηστεία διάρκειας 40 ημερών. (όσες δηλαδή και οι μέρες νηστείας του Χριστού στην έρημο).


Το πέταγμα του χαρταετού

Το πέταγμα του χαρταετού έχει ασιατικές ρίζες, όπου συνηθίζεται να δένουν επάνω στο σχοινί μικρά χαρτάκια, πάνω στα οποία γράφουν ευχές και επιθυμίες προς του θεούς.
Οι Βακχικές γιορτές εισήχθησαν στην Ρώμη, τον δεύτερο αιώνα μ.Χ., και ονομάστηκαν «Σατουρνάλια», προς τιμήν του Σατούρνου (Κρόνου).
Η λέξη «αποκριά» δόθηκε επί βυζαντίου, και προέρχεται από την λέξη «αποκρέω», που σημαίνει αποχή από το κρέας.
Η λατινική λέξη «Καρναβάλι», προέρχεται από το : carne (κρέας), και vale (γεια σου) που σημαίνει, την απαγόρευση της κρεοφαγίας ή από τις λατινικές λέξεις: κάρνε (κρέας) και λεβάρε (αίρω, σηκώνω), που σημαίνει την παύση της κρεοφαγίας, από την τελευταία εβδομάδα του τριωδίου.
Όλες οι ανοιξιάτικες γιορτές, έχουν τις ρίζες τους σε Διονυσιακές αρχαιοελληνικές εορτές, κατά την οποία οι συμμετέχοντες τραγουδούσαν τον «Διθύραμβο», φορούσαν δέρματα ζώων, άλειφαν το πρόσωπό τους με την τρυγία (κατακάθι του κρασιού) και στεφανώνονταν με κισσό, το αειθαλές ιερό φυτό του Διόνυσου.
Οι εορτές είχαν ως χαρακτηριστικό γνώρισμα τον άκρατο ενθουσιασμό, τις μεταμφιέσεις, την οινοποσία, τον χορό υπό των ήχο των κυμβάλων και τυμπάνων, θιάσους, πομπές, διθυράμβους και φαλλοφορίες. Τα Διονύσια χωρίζονταν στα «Μικρά» και στα «Μεγάλα» που τελούνταν σε διαφορετικές εποχές του χρόνου.
Δια μέσω των τελετουργικών χορών της έκστασης, και των χτυπημάτων της γης με τα πόδια, δρωμένων και μεταμφιέσεων, οι άνθρωποι αποσκοπούσαν στον εξευγενισμό των πνευμάτων, και την καρποφορία της γης, που τον χειμώνα βρισκόταν σε νάρκη, ενώ την Άνοιξη ανασταινόταν. Για τους αρχαίους λαούς ο κύκλος αυτός της αναγέννησης της φύσης, είχε σχέση και με τις ανθρώπινες ψυχές, και συμβολίζονταν με το φόρεμα της μάσκας.
Το Ψυχοσάββατο στην διάρκεια της αποκριάς, έχει επίσης την ρίζα του, σε παγανιστικό έθιμο, όταν κατά την εποχή αυτή έπρεπε να εξευμενισθούν, οι νεκροί για να δώσουν καρπό στην γη. Οι αρχαίοι Αθηναίοι κατά την εορτή των Ανθεστηρίων, γιόρταζαν τόσο την βλάστηση της φύσης με διονυσιακούς, χορούς και κατανάλωση κρασιού, όσο και την γιορτή των νεκρών και των ψυχών.
Πιο συγκεκριμένα , η πρώτη μέρα των Ανθεστηρίων ονομαζόταν «πιθοίγια», διότι εκείνη την ημέρα άνοιγαν τα πιθάρια, για να δοκιμάσουν τα νέα κρασιά, ενώ ταυτόχρονα τιμούσαν τα παιδιά που γεννήθηκαν τον προηγούμενο χρόνο.
Η δεύτερη μέρα των Ανθεστηρίων λεγόταν «Χόες» , γίνονταν συμπόσια, τα «ασκώλια», όπου δίνονταν έπαθλο στον μεγαλύτερο πότη, ένα πήλινο πιθάρι κρασιού, που λεγόταν «χους»,, από το χους – χώμα, και τον στεφάνωναν με πράσινα φύλλα.
Την 2η μέρα γινόταν μια πομπή που συνόδευε τον Διόνυσο, ανεβασμένο σ’ ένα άρμα που είχε σχήμα πλοίου, τα μέλη της ακολουθίας φορούσαν μάσκες, και λάμβανε χώρα ο «εξ αμαξών κώμος» , δηλαδή ανταλλαγές αστεϊσμών και πειραγμάτων μεταξύ συμμετεχόντων, οι οποίοι βρίσκονταν πάνω σε άμαξες και πείραζαν τους περαστικούς.
Την ίδια μέρα , γινόταν και ο «Ιερός Γάμος» μεταξύ του Διονύσου και της συζύγου του Άρχοντος Βασιλέως στο «Βουκολείον» Ιερό.
Η σύζυγος του Άρχοντος Βασιλέως τελούσε στο «εν Λίμναις» Ιερό του Διονύσου, Θυσίες και τελετές. Το Ιερό άνοιγε μόνο μια φορά το χρόνο, τη νύκτα της 12ης Ανθεστηριώνος, για την τέλεση των εκεί γυναικείων Μυστηρίων, όπου απαγορευόταν η παρουσία ανδρών. Οι γυναίκες εξαγνίζονταν με αέρα, νερό και φωτιά και φορούσαν δέρματα ελαφιού ή πάνθηρα.Οι ιεροπραξίες άρχιζαν με θυσία χοίρου και τελεστής ήταν μία Ιεροφάντις μαζί με 14 Ιέρειες που ονομάζονταν «Γεραραί» (σεβάσμιες).
Οι Ιέρειες έδιναν και αυτές τον όρκο της αγαμίας των Ιερουργών και υπόσχονταν, πως θα τελούν προς τιμή του Διονύσου τα «Θεοίνια», τη γιορτή του Θεού Οίνου και τα «Ιοβάκχεια». Μπροστά στην Ιεροφάντιδα η σύζυγος του Άρχοντος Βασιλέως, πρόσφερε θυσία στο Διόνυσο για την ευημερία της πόλεως. Η Τρίτη μέρα των Ανθεστηρίων ήταν αφιερωμένη στους νεκρούς, και ονομάζονταν «Χύτροι», επειδή την ημέρα προσφέρονταν αγγεία με άνθη, μαγειρεμένα λαχανικά και πανσπερμία σιτηρών. Η πανσπερμία προσφέρονταν στους νεκρούς, που πίστευαν ότι τους επισκέπτονταν για να συμμετάσχουν στα γεύματα. Μέσω του Ψυχοπομπού Ερμού γινόταν η ανάκληση των νεκρών, και η αναπαράσταση τους γινόταν φορώντας μάσκες, και χορεύοντας έξαλλα.
Γίνονταν επίσης σπονδές ύδατος, που ονομάζονταν «Υδροφόρια» στο «Ολυμπείον» στο Ιερό της Γης, σε ανάμνηση του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνος.
Στο τέλος των ιεροπραξιών γινόταν η επάνοδος των Ψυχών στον Άδη με την φράση: «φευγάτε ψυχές των νεκρών, τα ανθεστήρια τελείωσαν».
Τα δρώμενα των Ανθεστηρίων αναφερόταν στον θάνατο, ενώ τα δρώμενα «των κατ’ αγρούς Διονυσίων», αναφέρονταν στην γονιμοποίηση και την ζωή.
Στην Βόρειο Ελλάδα έχουν επιβιώσει έως σήμερα, πιο ξεκάθαρα, , οι Διονυσιακές τελετές.
Στην Θράκη, ο βασιλιάς Μπέης ντυμένος με δέρματα ζώων, με κουδούνια κρεμασμένα στο σώμα του και με το φαλλόμορφο ραβδί στο χέρι, εκλεγμένος από τους προύχοντες, γυρίζει σ’ όλο το χωριό με συνοδεία μεταμφιεσμένων. Σε ορισμένες περιοχές μεταφέρεται πάνω σε άμαξα που την κινούν νέοι, με τα πειράγματα και τις αισχρολογίες τους, κατ΄ αντιστοιχία «των εξ αμάξης», των αρχαίων Αθηναίων στα κατ’ αγρούς Διονύσια, τους χόες και τα Λήναια. Στη Νάουσα οι Μπούλες, άντρες ντυμένοι γυναικεία, και οι Γενίτσαροι, με φουστανέλες και ιδιόμορφη μάσκα, γυρίζουν στους δρόμους χορεύοντας με χαρακτηριστικές κινήσεις, τραγούδια, χορούς και υπό τον ήχο κουδουνιών.

Το έθιμο της αποκριάς και του καρναβαλιού, αν και παγανιστικό, όχι μόνο επιβίωσε, αλλά αποτελεί και μία από τις πιο μεγάλες εορτές του σύγχρονου κόσμου, όπου μικροί και μεγάλοι διασκεδάζουν, τιμώντας την ζωή και την φύση, αναζητώντας διέξοδο από το άγχος της καθημερινής ζωής . 

 

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΠΑΤΡΙΝΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ 2011.



ΑΠΟ ΕΡΥΘΡΟ ΣΤΑΥΡΟ:
Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός κλήθηκε να αντιμετωπίσει 80 περιστατικά εκ των οποίων: με 145 εθελοντές φερμένους από 8 διαφορετικές πολιτείες ! Με 20 ομάδες Α΄ Βοηθειών, 4 ομάδες διάσωσης, 2 ομάδες γιατρών με επικεφαλής χειρούργο από το Ερρίκος Ντυνάν, 2 ομάδες Νοσηλευτικών υπηρεσιών, 2 παρατηρητές, ενώ διέθεσε 6 Ασθενοφόρα, 4 τζίπ με διασώστες, 2 κινητές υγειονομικές υπηρεσίες, 2 μοτοσυκλέτες, και 2 οχήματα μεταφοράς προσωπικού.
22 μέθης ( τά 12 από βαριά μέθη, και άλλα 5 από ανήλικους… ),
16 τραυματισμοί από ξένο σώμα ( μαχαιριές κλπ…),
5 από ξυλοδαρμούς,
14 παθολογικά, λιποθυμίες, κλπ….
10 οφθαλμολογικά,
5 τραυματισμοί από πτώση,
4 ορθοπεδικά,
4 καρδιολογικά
ΑΠΟ ΤΟ ΕΚΑΒ :
Όπως δήλωσε ο περιφερειακός διευθυντής του ΕΚΑΒ κ. Μιχαλόπουλος κατά το Καρναβαλικό 3ήμερο οι διασώστες του ΕΚΑΒ κλήθηκαν αντιμετώπισαν:
111 περιστατικά, τά οποία αναλυτικά είναι:
28 μέθης,
7 τραυματισμούς ( ό ένας από μαχαιριές…),
6 ξυλοδαρμοί,
45 παθολογικά και καρδιολογικά,
1 από ναρκωτικά,
10 ορθοπεδικά,
1 με κώμα,
11 από τροχαία,
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ
Στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου η Αστυνομία προχώρησε σε:
97 προσαγωγές και 23 συλλήψεις,
10 υποθέσεις ναρκωτικών,
5 περιστατικά διακεκριμένων κλοπών,
6 κλοπές ( απλού τύπου ),
2 διαρρήξεις αυτοκινήτων, και
5 διαρρήξεις σε σπίτια.
( «Πελοπόννησος» , 4.3.09

28 Φεβ 2011
ΠΕΤΑΞΤΕ ΤIΣ ΜΑΣΚΕΣ
ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΘΕΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ
Καταντήσαμε τη ζωή μας ένα μεγάλο καθημερινό καρναβάλι
Ο καθένας φορώντας την μάσκα του κάθε μέρα, υποδύεται τους ρόλους του..
Η μάσκα έγινε στοιχείο του χαρακτήρα μας, ταυτιζόμαστε μαζί της.
Είναι δύσκολο να βγάλουμε το αληθινό μας πρόσωπο, να δούμε τον μέσα άνθρωπο, αυτόν πού θέλουμε να κρύψουμε πίσω από τις μάσκες.
Έτσι νανουρίζουμε και αποκοιμίζουμε τη συνείδηση μας ,για να ζούμε τη ζωή που νομίζουμε σωστή.
Μας βολεύει τελικά το καρναβάλι , ξεγελούμε τον εαυτό μας.

ΕΙΠΕ ΚΑΠΟΙΟΣ..
Θα εξακολουθώ όμως να προσμένω την ώρα εκείνη, που Κάποιος θα με βοηθήσει να αποκαλύψω το πρόσωπό μου
Αυτόν που θα με βοηθήσει να ταξιδέψω στη ζωή, αλλά και θα γίνει για μένα η Ζωή
Το Πρόσωπο που δίνει το Φως το Αληθινό, το μοναδικό και αιώνιο!

ΓΝΩΡΙΣΕ ΛΟΙΠΟΝ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΚΑΙ ΚΑΘΩΣ ΤΟΝ ΖΗΤΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟ, ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΚΑΡΔΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΣΕ ΥΠΗΡΕΤΗΣΗ, ΕΑΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙΣ ΓΙΑΤΙ Σ`ΑΓΑΠΑ. 
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

greek-sites.gr - Κατάλογος Ελληνικών Ιστοσελίδων